Afgelopen donderdagavond ging ik naar een concert van Mika in Tivoli Vredenburg, Utrecht. Het was de vijfde keer dat ik deze artiest op zag treden; ik ben dan ook al sinds mijn 15e fan van hem. Zijn opvallende verschijning in bont gekleurde kleding, skinny jeans en met gekke sieraden om was voor mij hét voorbeeld hoe te leven. Ik wilde hem zijn, ik wilde mét hem zijn, ik wilde ook zó ontzettend mezelf durven zijn.
(meer…)
De wind huilt om mijn huis heen terwijl ik dit schrijf op zondag. Hoewel Jimi Hendrix ooit de naam ‘Mary’ in de wind hoorde, hoor ik geen naam in de wind. De wind slist nogal. Toch is deze wind een voorbode van de storm Ciara die Nederland treft. Hopelijk met zo min mogelijk schade tot gevolg.
(meer…)
Mijn tandarts gaat weg. Dit werd me medegedeeld via een e-mail naar al zijn klanten. Na jarenlange samenwerking met zijn collega in deze praktijk, gaan ze uit elkaar. Zijn collega blijft werken, terwijl hij stopt, omdat hij eind mei gaat trouwen. Je zou denken dat je na je huwelijk nog best door kunt werken; zelfs vrouwen mogen sinds 1956 gewoon doorwerken als ze trouwen. Maar nee, voor mijn tandarts is het een reden om te stoppen met werken.
(meer…)
Ik sta met mijn fiets voor een stoplicht. Opeens denk ik mijn naam te horen: ‘hey Tim!’. Het blijkt niet voor mij bedoeld. De spreker, ook op de fiets, tikt namelijk een man naast mij aan. ‘Je hoorde me niet. Hoe is het?’ De man, die behalve Tim ook best Wim of Pim zou kunnen heten, antwoordt: ‘Ik ben net op weg naar de huisarts omdat ik slecht hoor aan mijn linkeroor’. Laat zijn bekende hem nu net benaderen vanaf de linkerkant.
(meer…)
Het schijnt dat er een nieuw jaar is begonnen. Een nieuw decennium zelfs. Het is januari 2020 en ik kijk verdwaasd uit het raam. Als de eerste twee weken van dit decennium symbool staan voor het vervolg, kan ik me schrap zetten. Nadat ik eind 2019 afscheid nam van mevrouw Plantsoen, kondigden de Roaring Twenty-Twenties zich aan met een plotselinge val, botbreuken, een longontsteking en het daaropvolgende overlijden van mijn lieve schoonvader.
(meer…)
Het is oudejaarsdag en ik ben op weg naar mijn vader. De trein wiegt me comfortabel heen en weer. Aan de andere kant van het gangpad zit een gezinnetje. Vader met donkerblond haar, moeder met zwart haar en twee blonde jongetjes. De kinderen zijn allebei bezig op tablets die beschermd worden door stevige rubberen randen. “Mag ik dan in jouw wereld?”, vraagt het jongste kind aan zijn broer. “Bijna. Ik ben nog niet klaar.”
(meer…)
Mevrouw Plantsoen is niet meer. Ruim anderhalf jaar geleden kreeg ze te horen dat ze ongeneeslijk ziek was. Slokdarmkanker. Bang was ze niet; toen ze hoorde dat haar einde nabij was, had ze twee wensen. Eén: dat ze nog een beetje tijd kreeg zodat de mensen om haar heen aan het idee konden wennen dat ze zou overlijden. Twee: dat ze in het laatste deel van haar leven nog anderen kon inspireren en angst voor de dood kon wegnemen.
(meer…)
Het was zondagochtend en ik lag in bed te lezen. In dit geval in het verzamelde werk van een Amerikaanse schrijver van fantastische korte verhalen: Gene Wolfe. In het ene verhaal las ik over een levend bordspel van seriemoordenaars en een ander verhaal ging over kerstmis in een toekomst waarin een weesjongetje bezocht wordt door kerstfiguren in de vorm van hologrammen. Toen haalde een zeurend geluid me uit de fictie. Sirenes die dichterbij kwamen.
(meer…)
Er zijn van die dingen die op je pad komen waar je dan iets mee moet. When life gives you lemons, make lemonade. Hoewel ik altijd kansen aan wil grijpen om mezelf verder te ontwikkelen, komen die citroenen heus niet altijd gelegen. Soms wordt er een ongewenste lading citroenen voor je neus uitgestort en is er geen citruspers in de buurt.
(meer…)
Stilte is
storm in het glas water,
jezelf inhouden tot je barst,
de ruimte tussen jouw voetstappen die mij verlaten hebben,
dat ik je mis.