Mevrouw Plantsoen is niet bang om dood te gaan; eerder nieuwsgierig naar hoe het zal gaan. “Ik dacht afgelopen week nog dat ik doodging” zegt ze. “Ik voelde me zo beroerd dat ik dacht: is dit nu sterven? Niemand vertelt je ooit hoe dat voelt.” Mevrouw Plantsoen is 88 jaar oud en heeft pijn in al haar gewrichten van de artrose. Onlangs is er ongeneeslijke slokdarmkanker geconstateerd. Elke dinsdag kom ik bij haar langs om af te stoffen, te stofzuigen, dweilen en poetsen. Ze zat 26 jaar lang in het klooster, maar verliet dat op 45-jarige leeftijd, omdat ze graag meditatielessen en therapiesessies wilde geven. Binnen de kloostermuren waren ze daar niet zo van gediend.

Wat deze vrouw in haar leven allemaal heeft meegemaakt en ondernomen is een roman waardig. Ze maakte de Tweede Wereldoorlog mee, zorgde voor haar 8 broertjes en zusjes toen haar moeder ziek werd en stond altijd klaar voor iedereen om haar heen. Toen ze uit het klooster trad begon ze nog een nieuw leven in een wereld die voor haar vreemd was. Ze volgde een opleiding tot intuïtief therapeut en heeft met haar wijsheid en aandacht ongetwijfeld honderden mensenlevens gered. Ik kom graag bij haar thuis.

Waarom ik haar mevrouw Plantsoen noem, komt door één van de eerste verhalen die ze mij vertelde. Enkele jaren geleden was er een plan om in haar straat, tegenover haar huis, een flat te bouwen. Zij heeft toen wat pittige brieven geschreven naar de gemeente. Zo zorgde ze ervoor dat er in plaats van een groot gebouw, een mooi plantsoentje werd aangelegd. Nu is het een prettig parkje waar kinderen kunnen spelen en ouderen op bankjes kunnen zitten.

Voor haar kan haar laatste dag niet snel genoeg komen. Ze wil naar huis, zoals ze dat zegt. Niet dat ze depressief is, maar het is gewoon wel mooi geweest. Daarnaast geeft haar lichaam het steeds meer op. Haar enige angst is dat ze niet op tijd gevonden wordt, als ze overlijdt. Ze doneert haar lichaam namelijk aan de wetenschap, maar dan moet het wel binnen 24 uur na overlijden in het ziekenhuis zijn.

Volgens mij blijft ze nog wel een tijdje onder ons. Al is het maar omdat ze haar levensverhaal nog aan het opschrijven is, en het niet kan laten een inspiratiebron te zijn voor iedereen die haar tegenkomt.


3 reacties

Rob · 16 juli 2018 op 10:34

Mooi verhaal over een prachtig mens.

Madelon · 16 juli 2018 op 16:52

Hoop haar levensverhaal ooit te mogen lezen!

Mevrouw Plantsoen. · 23 oktober 2018 op 15:14

Natuurlijk mag je mijn boek lezen,maar ik ben nog druk bezig..Gr. M P.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.