snoepgoed

Snoepgoed

Er loopt een zwart meisje over straat. Ze heeft gekleurde kralen door haar krullende haren gevlochten. In setjes van een stuk of tien. De setjes doen me denken aan dat klassieke snoepgoed dat je in de vorm van een snoepketting om je pols kon doen. Als kind werd ik er altijd misselijk van.

(meer…)

Gevaar van boven

Voor kennis over geschiedenis moet je niet bij mij zijn, maar bij Tim. Die weet je alles te vertellen over Market Garden, de Oversteek en alles wat er verder kwam kijken bij de bevrijding, 75 jaar geleden. De herdenking van Market Garden die afgelopen week plaatsvond ging grotendeels aan me voorbij. Wel zag ik de gevechtsvliegtuigen laag over Nijmegen en omgeving vliegen en zag ik dat er allerlei indrukwekkende recreaties van de bevrijdingsacties plaatsvonden. Toch was het niet de landing van bejaarde parachutisten, de ontroerende Sunset March over de Waal, of het NOS-bevrijdingsjournaal dat mij deed beseffen dat de vrijheid en veiligheid in ons land gevierd en gekoesterd moet worden.

(meer…)

Er was eens een snurkende vrouw in Hollywood

Once upon a time in Hollywood draait sinds een maand in de bioscopen. Het is de meest recente film van Quentin Tarantino. Hij brengt een kleurrijke ode aan het Hollywood van 1969. Leonardo Dicaprio speelt westernacteur-op-zijn-retour Rick Dalton en Brad Pitt zijn stuntdubbel Cliff Booth. Ik vond het een heel aardige film, maar zeker niet Tarantino’s beste. Het verhaal mist wat diepgang en spanning.  

(meer…)
tatoeages publiek hedonisme

Publiek hedonisme en tatoeages

Gastcolumn door Carlijn Brouwer

Zomervreugde. Dat gekir en gejoel over de zon die al vanaf een uur of tien ’s morgens zonder mededogen staat te branden en temperaturen van dertig plus – en dat is dan nog ‘gemiddeld warm’ tegenwoordig. Ik heb het nooit begrepen, dat publieke hedonisme. Met z’n allen te dicht op elkaar, te hard brallend door te veel bier, te weinig kleding om het lijf en te weinig schaamte voor al bovengenoemde. En omdat ik de bakoven die mijn Arnhemse appartement heet vanaf pakweg juni, toch liever met mate betreed, leid ik in de zomermaanden een nomadenbestaan by force. Handdoek, portemonnee, zonnebrand, water (water!) in een lullig plastic tasje en de berg naar openluchtzwembad Klarenbeek beklimmen maar.

(meer…)
fiets

Zadelpijn en appeltaart

Afgelopen woensdag begon met een goed getimede lekke band. Ken je dat? Een goed getimede lekke band? Waarschijnlijk niet. Meestal is een band namelijk lek op een moment dat het niet goed uitkomt. Halverwege een fietsvakantie, onderweg naar je werk, ’s avonds laat als je nog naar huis moet, dat soort momenten. Maar dit was een ander soort dag!

(meer…)