Vorige maand was ik voor het eerst van mijn leven in Oxford. Het Coevorden van Engeland. Met als doel om in de voetsporen van Tolkien de beroemde universiteit te bezoeken, de stad te verkennen en (vooral) op jacht naar mooie boeken te gaan. Te beginnen op de boekenmarkt die op zaterdag 18 en zondag 19 april 2026 gehouden werd in een ruimte op Brookes University, de tweede universiteit van Oxford.
(meer…)
Ik ben op bezoek bij mijn lokale goede-doelen-boekwinkel. Terwijl ik rondneus vang ik de stemmen op van een man en een vrouw. Hij zegt: “Kees van Kooten bij de humor. Daar ben ik het niet mee eens!” Zonder daarop in te gaan reageert een vrouwenstem van elders in de winkel: “Heb jij hier die rotzooi gemaakt?” “Welnee, ik doe niks. Ik ben daar niet eens geweest.” “Hier liggen allemaal boeken los bovenop de kast.” “Nee, ik heb alleen dat boek van Kees van Kooten verplaatst. Oh, wacht.” Op licht triomfantelijke toon zegt zij: “Zie je wel.”
(meer…)
Ik loop met een rugzak vol boodschappen naar huis. Voor mij op de stoep beweegt een vrouw zich voort met een kinderwagen. Ze stopt even en buigt zich over de inhoud van de wagen. Even denk ik dat ze zich over haar kind ontfermd, maar als ik dichterbij kom zie ik dat ik me vergis. Deze vrouw is ook gebogen als ze zich niet bukt en ze klampt zich aan de kinderwagen vast als ze ietwat wiebelig loopt. Dit is geen moeder, maar een oma. Dan gaat er een telefoon af in de kinderwagen. Als ik haar inhaal zie ik de vrouw rommelen tussen haar boodschappen in de hoop de bron van dat gerinkel te vinden.
(meer…)
Afgelopen vrijdag ging ik op de fiets naar het sportcentrum. Onderweg zag ik sneeuwresten die overgebleven waren na de meest recente sneeuwbui. Ze lagen in de schaduw van bomen, palen en heggen alsof ze de uitwerpselen van ijsberen waren. Als ijsberen sneeuw zouden schijten. Dat lijkt me eigenlijk wel leuk.
(meer…)
Het nieuwe jaar is begonnen. Ik lig op de entresol in de werkkamer van mijn vader. Terwijl ik nog afscheid aan het nemen ben van 2025, waaronder van een dierbare tante die op haar verjaardag (en die van Sinterklaas) overleed, kijk ik door een venster naar de hemel boven Valkenburg. Vuurwerk verlicht die hemel in rood, groen en geel.
(meer…)
Black Friday is voorbij, want het is bijna kerst. Sinterklaassnoep is verkrijgbaar vanaf het einde van de zomer en als de Sint in Nederland aankomt, neemt hij alvast Nordmann kerstbomen en andere pakjes mee op de stoomboot.
(meer…)
Almere viert op dit moment haar vijftigjarig bestaan. In hetzelfde jaar dat grote broer Amsterdam 750 jaar oud is. Wat Almere bijzonder maakt is dat de meeste mensen die deze stad hebben bedacht net als een deel van de eerste inwoners nog in leven zijn. Daar kwam ik achter toen ik de stad begin oktober bezocht met een collega.
(meer…)
Gandalf kijkt me streng aan van achter het glas van mijn boekenkast. Toch meen ik onder zijn snor en baard een zweem van een glimlach te zien. Hij is namelijk Gandalf de grijze: een tovenaar die streng kan zijn, maar die ook plezier heeft in de kleine geneugten van het leven. Zoals goed eten en drinken of het blazen van rookringen in de meest wonderlijke vormen. Hij heeft een grote affiniteit met hobbits en dwergen.
(meer…)
“Welkom Bram”, zegt de lange man aan het hoofd van de eettafel terwijl hij zeer witte tanden bloot lacht en zijn hand uitsteekt. Ze schudden handen. “Mijn naam is Hugo de Raaf en ik ben de directeur van De Raaf & Co. Dit zijn mijn kinderen”, zegt hij met een zwaai van zijn arm richting het gezelschap om hem heen. “We hebben goede dingen over je gehoord.” Sommige van de jonge mannen en vrouwen stoten elkaar verwachtingsvol aan terwijl ze hem openlijk aanstaren.
(meer…)
Kale mannen lijken allemaal op elkaar. Net als alle baby’s op elkaar lijken.
Dat vind ik in ieder geval. Hun moeders zullen er vast anders over denken. Regelmatig meen ik in het voorbijgaan een kale man te herkennen. Blijkt het toch een onbekende kale man te zijn.