Het is me gelukt! Mijn koffers zijn weer ingepakt. Ik was er eerlijk gezegd een beetje zenuwachtig over, want ik heb nogal wat souvenirtjes gekocht en gekregen in Toronto. Daarbij is het inpakken van koffers niet bepaald mijn grootste talent. Op de heenweg heeft vriendlief me ermee geholpen, omdat hij mijn kansloze inpakpogingen niet aan kon zien. In Canada stond ik er alleen voor.
(meer…)
Er staat een sportief meisje in de snackbar. Dat wil zeggen: ze heeft een trainingspak aan. Ze kijkt vertwijfeld om zich heen en vraagt dan aan de man achter de balie: “Hebben jullie ook iets gezonds?” De licht getinte frietboer trekt geamuseerd zijn zwarte wenkbrauwen op. “Uh, we hebben een broodje gezond,” probeert hij. “Daar zit tenminste nog ‘gezond’ in.”
(meer…)
Zelden voelde ik me zo cool als afgelopen week. Ik logeer in het appartement van mijn vriendin en haar broer in hartje Toronto. Van daaruit loop ik naar Loblaws, een supermarkt die twintig meter verderop zit. Ik haal er een brood, hummus en komkommer. Op de terugweg stap ik binnen bij een espressobar die naast onze buurman, de podotherapeut, zit, en ik bestel een zwarte koffie “to go”. Ik voel me net Carrie Bradshaw uit Sex and the City.
(meer…)
De vlieg op de muur neemt de woonkamer in zich op. Het zonlicht dat weerkaatst op het laminaat, de pluizen die over de vloer dansen alsof ze aangeraakt zijn door een woestijnwind uit een sprookje van 1001 nachten, gevallen kruimels, de spin in haar web, maar bovenal: het wezen in de ochtendjas. Het wezen beweegt zich met reusachtige stappen door de ruimte, met in zijn ene poot een bassin met een heet dampend, groen getint meer erin en in de andere een plateau met een voedselberg er op. Een berg die omringd wordt door in het vuur geharde korsten en die in het midden dooraderd is met een brokkelige poepkleurige pindapasta.
(meer…)
Elke dinsdagochtend ga ik naar yin yoga. Tijdens deze les vouwen we onze ledematen in ongemakkelijke houdingen en blijven daar minutenlang in zitten. Hoe ongemakkelijker, hoe beter, want zo werken de houdingen in op het bindweefsel. Dat wordt hierdoor soepeler en gezonder. De kunst is om te ontspannen en de zwaartekracht zijn werk te laten doen. Daarbij zoek je je persoonlijke grens op. Ongemak is oké, pijn niet.
(meer…)
Een moeder loopt met twee kinderen op het station. Ze houdt het kleinste blonde kind aan de hand, terwijl haar iets oudere zoontje voor haar uitloopt. Hij heeft blijkbaar zijn eigen kaartje, want hij gaat zelf door het poortje heen. De poort sluit achter hem. Zijn moeder probeert er ook doorheen te gaan. Haar kaart wordt geweigerd. Niet genoeg saldo. Ze gebaart naar haar zoontje aan de andere kant van de poort dat ze zo terug is. Opeens is de poort een afscheiding in plaats van een doorgang. Terwijl ze met haar andere kind haar tegoed gaat opwaarderen blijft hij achter. Ik zie dat hij zich groot probeert te houden, maar ik lees de angst in zijn ogen. Wanneer komt ze terug? Komt ze wel terug? Een oefening in loslaten.
(meer…)
In Groot Brittannië gaan eind dit jaar nieuwe regels in die negatieve genderstereotypen in tv-reclames verbieden. Reclames mogen dan ‘geen genderstereotypen bevatten die schade veroorzaken of als aanstootgevend worden bestempeld’. Mensen die (zogenaamd) afhankelijk van hun geslacht iets niet kunnen, zouden dus niet meer getoond mogen worden. Vrouwen die niet kunnen inparkeren en mannen die niet weten hoe de wasmachine werkt zijn in Britse reclames dus verleden tijd.
(meer…)
Het einde van de wereld is begonnen. Althans, dat is wat de klok op station Venray lijkt te willen zeggen. Het is tussen tien en elf uur in de ochtend, maar de stationsklok staat op vier uur in de middag en de zwarte wijzer jaagt achter de rode secondewijzer aan. De klok verspringt binnen enkele minuten van 16.00 naar 16.30, 17.00 en 18.00. Ik krijg het gevoel dat het einde in zicht is. Het gevoel dat de ruiters van de Apocalyps in aantocht zijn. Dat we niet Per Seconde Wijzer worden, maar dat het Twee voor Twaalf is.
(meer…)
Opa en oma zijn 60 jaar getrouwd. Zes-tig. Dat is me nogal wat. Het werd afgelopen zondag gevierd in een zaaltje waar opa en oma al vele verjaardagen en andere huwelijksjubilea vierden. Neven, nichten, ooms, tantes, broers, zussen, kinderen, kleinkinderen met eventuele partners, iedereen wordt uitgenodigd. Het zijn al gauw zo’n 80 man.
(meer…)
Er loopt een zwart meisje over straat. Ze heeft gekleurde kralen door haar krullende haren gevlochten. In setjes van een stuk of tien. De setjes doen me denken aan dat klassieke snoepgoed dat je in de vorm van een snoepketting om je pols kon doen. Als kind werd ik er altijd misselijk van.
(meer…)