column ontsnappen afbeelding van een bos met rennende mensen

Ontsnappen

De meeste mensen die ik de laatste weken sprak hebben hetzelfde als ik. Je vraagt: hoe gaat het? En ze reageren met: ‘Goed.’ En dan komt het. Iets in de strekking van: ‘Nou ja, eigenlijk vind ik het best een pittige tijd. Dat coronagedoe. De spanning die in de lucht hangt bij familie en clubjes. De maatregelen. De afgelaste feestjes. De vraag: mag het nog? Kan het nog? Hoe moet dit nu verder?’ Ja, ik vind het ook pittig. In elk gesprek gaat het erover, iedereen is ermee bezig. Om moe van te worden. En dat in de herfst.

(meer…)
Koffer. Porte-manteau.

Porte-manteau

Het Franse woord porte-manteau betekent letterlijk ‘draagmantel’. In Nederland hebben we het dan over een kapstok. In Engeland heeft het woord echter minstens twee andere betekenissen. Ten eerste kan het gaan om een type koffer dat uit twee gelijke compartimenten bestaat. In 1872 ging schrijver Lewis Carroll in zijn boek Through The Looking Glass (het vervolg op Alice’s adventures in Wonderland) met die betekenis aan de haal. Hij vond namelijk de zogenaamde koffer- of porte-manteauwoorden uit. Dat zijn woorden met twee betekenissen in zich verpakt. Zo bedacht hij ‘slithy’ (slimy en lithe) en ‘mimsy’ (miserable en flimsy). Zijn voorbeeld werd later door andere efficiënte taalkunstenaars gevolgd. En terecht, want de mogelijkheden zijn eindeloos.

(meer…)
Linda in het water

Sporty Girls

Een paar weken geleden was ik met mijn zusje een week op vakantie in Lagos, Portugal. Zij wilde graag surfen op de golven van de Atlantische oceaan. Ik dacht: we zullen wel zien of ik meedoe. Niet dat ik zo onsportief ben, maar ik zag mezelf eerder boeken lezen op het balkon, flaneren over het strand, cocktails drinken en lekker eten. Binnen families heb je zo je rol: ik was altijd al de boekenwurm, zij de sportieveling. Toch ben ik ook nieuwsgierig, houd ik van het strand en nieuwe dingen uitproberen, dus deze vakantie was aan mij wel besteed.

(meer…)
Oude tv en videobanden. Ingehaald door de tijd.

Ingehaald door de tijd

Met mijn handen vol boodschappentassen liep ik van de supermarkt terug naar huis. Een vrouw met een gezicht als een in de zon gedroogde appel kwam me tegemoet op een soort snorfiets. “Mag ik u iets vragen?”, vroeg ze. Natuurlijk mocht dat. “Weet u waar de videotheek is? Die zou hier in de buurt zijn.” Mijn eerste gedachte was: “Ben ik in een parallelle tijdslijn beland?” Mijn tweede: “Een videotheek. In mijn buurt?!”. Ik antwoordde: “Nee, die ben ik hier in de buurt nog nooit tegengekomen. Ik kan u dus niet de weg wijzen helaas. Succes.” Als ik mijn handen niet vol had gehad, had ik ter plaatse op mijn slimme telefoon gezocht waar de videotheek was. Ik nam me voor om dit mysterie later uit te zoeken.

(meer…)
vakantie strand

Op vakantie ondanks alles

Ik vroeg eens aan een doorgewinterde activist of hen niet depressief werd van het altijd op de hoogte zijn van alle ellende. Zelf vind ik het soms moeilijk om positief te blijven nu ik me meer dan ooit bezig houd met maatschappelijk onrecht en structurele ongelijkheid in de wereld. Een machteloos en pessimistisch gevoel ligt dan snel op de loer. Maar nee, antwoordde hen spottend; “Daar ben ik te cynisch voor”.

(meer…)
Logistieke gymnastiek. Winkelwagentje.

Logistieke Gymnastiek

Logistiek is alles wat te maken heeft met het plannen, organiseren en uitvoeren van de goederenstromen die onze wereld dagelijks overspoelen. We vinden het allemaal normaal, dat we alles in de schappen van winkels vinden. The sky is the limit. Ik vind het erg bijzonder hoe producten telkens weer in de supermarkten terecht komen. Daar begint dan een vorm van persoonlijke logistieke gymnastiek: boodschappen doen.

(meer…)
Foto van de Waal en Nijmegen

Vaarwel Nijmegen

Ik houd van Nijmegen, maar het is tijd om Havana aan de Waal te verlaten. Het is de stad waar ik ruim 10 jaar geleden ging studeren en wonen. Mijn eerste stappen onder moeders vleugel vandaan. Na mijn eerste studentenjaar, waarin ik nog thuis-thuis woonde, in Arnhem-Zuid, besloot ik dat het tijd was op eigen benen te staan. Ik vond vrij snel (soms heb je mazzel) een studentenkamer in een huisje dichtbij het centrum van Nijmegen. Daar woonde ik vier jaar totdat de muren op me af kwamen en ik er weg wilde.

(meer…)
Figuur in mist. Oude bekenden.

Oude bekenden

In een mensenleven komen we veel mensen vluchtig tegen. Als auto’s die met fletse koplampen opdoemen uit de mist en daar al snel weer in verdwijnen. De meeste van hen leren we slechts een beetje kennen, maar toch laten ze soms een indruk achter. Dat geldt ook voor enkele oude bekenden die ik onlangs in de media zag opduiken. Zij maken niet alleen deel uit van mijn verleden, maar weten bovendien – net als ik – bovengemiddeld veel van geschiedenis.

(meer…)
theater carré waar Herman van Veen optrad

We mogen weer

Ik zit naast Rob op het hoge balkon, recht tegenover het klassiek vormgegeven podium van theater Carré. De zaal onder ons en het publiek om ons heen gonst. We hoeven geen afstand te houden, want bij de toegang hebben we een negatief testresultaat of vaccinatiebewijs laten zien. Een beetje onwennig is het nog wel. Het is lang geleden dat ik zij-aan-zij met een vreemde zat. De man aan mijn rechterkant heeft een design van mini-avocado’s op zijn overhemd. Er hangt een vrolijke, verwachtingsvolle sfeer in de zaal. Veel grijs haar, dat wel. Rob wijst me erop. Ik ben zoals vaak in deze setting één van de jonkies. Veel van de mannen lijken op die ene waar we voor komen: Herman van Veen.

(meer…)
Straatnaambordje Graodus fan Nimwegentrappen. Met onderschrift waarop staat dat Graodus fan Nimwegen de bijnaam was van Theo Eikmans (1921-2000), Nijmeegse zanger en tonprater.

Ode aan Graodus fan Nimwegen

Ik ben een beetje laat, omdat ik weer eens vergeet dat ik sinds een paar jaar wat verder van het stadscentrum van Nijmegen af woon en vanwege het thuiswerken van huis moet komen. Daarom hou ik op met rustig peddelen en draai ik de trappers van mijn fiets wat harder rond. Ik ben op weg naar de onthulling van het straatnaambordje van de Graodus fan Nimwegentrappen op 16 september. Daar ben ik voor uitgenodigd, omdat ik als coördinator straatnaamgeving van de gemeente Nijmegen betrokken was bij de voorbereiding van de straatnaam. Ik fiets op de St.-Annastraat en zie in de verte de Sint Steven al staan, maar hoor de klokken nog niet slaan.   

(meer…)