Sirenes

Het was zondagochtend en ik lag in bed te lezen. In dit geval in het verzamelde werk van een Amerikaanse schrijver van fantastische korte verhalen: Gene Wolfe. In het ene  verhaal las ik over een levend bordspel van seriemoordenaars en een ander verhaal ging over kerstmis in een toekomst waarin een weesjongetje bezocht wordt door kerstfiguren in de vorm van hologrammen. Toen haalde een zeurend geluid me uit de fictie. Sirenes die dichterbij kwamen.

Was dit de lokroep van een schaars gekleed mythisch vrouwwezen? Helaas niet. Het geluid klonk slechts urgent genoeg voor mij om op te staan en door het slaapkamerraam naar buiten te loeren. Het was stil geworden en ik zag geen politie, brandweer of ziekenwagen. Blijkbaar was het toch ergens om de hoek. Ik haalde mijn schouders op en zocht de warmte van mijn bed op om verder te lezen.

We staan zelden echt stil bij de betekenis van sirenes tot het onszelf betreft. Of de buren. Zo werd ongeveer een maand geleden mijn directe omgeving opgeschrikt door sirenes van de politie. Ik zag vanuit mijn woonkamer dat de politie in volle sterkte was uitgerukt in het hof waar ik aan de achterkant van mijn woning op uitkijk. Ik telde zeker een half dozijn politieagenten. Twee van hen voerden een jongeman weg onder belangstelling van vele omwonenden. Ik heb nog steeds geen idee waarom de jongen gearresteerd werd. Was hij een tasjesdief, overvaller, toch onschuldig? Of een terrorist in de dop? Ik heb er geen nieuwsberichten over gezien.

Tenzij wij daders of slachtoffers kennen, negeren we de loeiende sirenes en wachten we op verleidelijkere geluiden. Onze hersenen filteren het geluid dat ons niet aanstaat. Dat ervoer ik althans toen ik veertien jaar geleden een toenmalige huisgenoot begeleidde in een ziekenwagen op weg naar de eerste hulp. Dat was zo’n onwerkelijke situatie dat ik de sirene niet eens meer hoorde. De hulp mocht niet baten. Raoul overleed aan de gevolgen van een longembolie. Hij was al buiten bewustzijn tijdens de rit in de ambulance. Hij werd nooit meer wakker.

Mijn leven ging verder. Soms sta ik even stil bij de waarde ervan. Werk, muziek, verhalen, liefde, vriendschap en familie geven het zin. Toch blijf ik hier niet te lang bij stilstaan, want als we overal stil bij blijven staan, komen we niet vooruit. Ik leef voort en hoor de ene sirene na de andere. Tot ik die ene juiste sirene hoor. Zo’n lieftallig wezen waarvoor ik graag op de klippen vaar.