Er zijn van die dingen die op je pad komen waar je dan iets mee moet. When life gives you lemons, make lemonade. Hoewel ik altijd kansen aan wil grijpen om mezelf verder te ontwikkelen, komen die citroenen heus niet altijd gelegen. Soms wordt er een ongewenste lading citroenen voor je neus uitgestort en is er geen citruspers in de buurt.
In een zoektocht naar inzichten en oplossingen bezocht ik het afgelopen jaar een natuurgeneeskundige. Zij vertelde me dat ik aan mijn hartchakra moet werken. Dat is geblokkeerd. Daarnaast is mijn aura uit balans, zitten mijn cellen vol met straling, mijn spieren vol spanning en ben ik hooggevoelig. Het hartchakra gaat over onvoorwaardelijk van jezelf houden; jezelf zijn en je eigen grenzen durven aangeven én de consequenties daarvan aanvaarden. Dat is nogal wat. Onvoorwaardelijke liefde, is dat niet iets dat alleen tussen ouder en kind bestaat? Houden van, omdat je nu eenmaal geen keuze hebt? En heb je eigenlijk wel een keuze als het om jezelf gaat?
Met volle overtuiging voor je eigen pad kiezen is makkelijker gezegd dan gedaan, vooral als het tegenzit. Als ik onvoorwaardelijk van mezelf houd, maakt het niet uit als ik eens wat minder geld verdien, of als ik met mezelf worstel als ondernemer, partner, dochter en voorzichtige kleinkunstenaar-in-de-dop. Ik gún mezelf die weg, vol confrontaties, uitdagingen, uitgestoken handen en vertrouwen. Tijdens de cursus Comedy Schrijven en Spelen, afgelopen jaar, werd het me duidelijk. Mijn verhaal was goed, maar het geloofwaardig en leuk presenteren bleek lastiger. Waarom? Was ik soms bezig met hoe het eruit zou zien? Of het publiek het wel leuk zou vinden? Guilty. Onvoorwaardelijke liefde had ik nodig. En alleen van mezelf. Pas toen ik mijn zelfgeschreven tekst kon omarmen als míjn verhaal en ik me inbeeldde het verhaal aan een zaal vol kleuters te vertellen, kreeg ik er echt lol in en raakte ik de toehoorders. Dat was pas op de avond van de presentatie. Precies op tijd.
Een bedrijf ontwikkelen, je verhaal presenteren en je eigen pad volgen is lastig als onvoorwaardelijke zelfliefde niet vanzelfsprekend door je aderen vloeit. Dan kun je cursussen volgen, fijne mensen om je heen hebben, er even tussenuit gaan, maar de conclusie is: er is werk aan de winkel. Als je pad vol onuitgeperste citroenen ligt, heeft het geen zin om door te blijven lopen alsof ze er niet zijn. Dan moet je toch echt eerst een degelijke citruspers aanschaffen. Misschien ook een ijsmachine en een muntplant, om van die citroenen echt lekkere limonade te maken. In de winter moet je er misschien niet aan denken, maar des te verfrissender smaakt het later, in de zomer.
Mijn missie voor 2020 is dus bekend. Naast schrijven, spelen, zingen, dansen, onderzoeken, verdiepen en liefhebben ga ik citroenen persen. Ze liggen ten slotte niet voor niets op mijn pad.
0 reacties