Beste lezer, val ik met de deur in huis; voordat u mij aanziet voor een extreme narcist moet ik meteen iets toelichten. Hoewel ik noodgedwongen aan mezelf vastzit, gaat deze column niet alleen over mij. Nee, de Tim uit de titel van deze column, dat is hij, die filosoof en cabaretier: Tim Fransen. Tim is in. (meer…)
Ik droomde dat ik op een vliegveld was. Ik was de weg kwijt. Ik wist niet eens wat mijn bestemming was. Het enige dat ik wist was dat ik naar gate 91A moest. (meer…)
Lief dagboek,
Vandaag word ik wakker voordat de wekker wakker wordt. Het is nog fris in de ochtend. De ketel onder mijn vloer slaat aan in de kelderruimte waar tijdens de Tweede Wereldoorlog onderduikers verborgen zaten. Het daglicht schijnt door de spleetjes in mijn luxaflex. Ik open ze.
De tijd voor eieren is weer aangebroken. De tijd van de paashaas, The Passion en een eitje bij de brunch. Zolang de legbatterijen niet zijn schoongemaakt met fipronil is dat goed te eten. Voedzaam zijn ze, die kippenkinderen in de dop. En een gekookt eitje werkt ook goed als anti-katerontbijt.
(meer…)
Vorig jaar bezocht ik samen met een vriendin een concert van het Gelders Orkest in Arnhem. We zaten op het balkon en keken neer op het podium waar het orkest zich bevond. Aan de overkant hingen enkele figuren over de rand van het andere balkon. Ze deden me denken aan ondeugende kinderen die terwijl hun beentjes over de rand van de boomhut bungelen, kijken wat er in de tuin van de buren gebeurt. Deze mensen waren echter al lang geen kinderen meer. Daar was hun haar te grijs voor. Bovendien kon ik vanaf de andere kant van de zaal hun rimpels tellen.
(meer…)
Laatst zapte ik langs SBS 6. Ik zag Piet Paulusma die in het oog van een storm het weer presenteerde. Het water klotste op de rotsen achter hem, wind en regen teisterden hem. Ze beukten op zijn gezicht tot zijn kop op die van Sylvester Stallone leek. Bovendien praatte hij nog onverstaanbaarder dan normaal. De dames in de studio maakten zich duidelijk zorgen om hem. Het lijkt erop dat hij zijn best deed om door het water de zee in gesleept te worden. Ik snap wel dat hij het gevaar opzoekt. Hij zit namelijk in zijn reservetijd. Hij is te oud voor het weer bij SBS, vindt men. Zijn werkgever verlengt zijn contract niet. Dat gaat je als ervaren weerman natuurlijk niet in je koude kleren zitten.
Vanuit de passagiersstoel van de auto zie ik een banner die met twee staken in een weiland is verankerd. De VVD’er die er op staat wappert in de stormachtige wind. Het is verkiezingstijd.
Ik hoor een moeizaam zuchtend geluid naast me in de treincoupé. Het houdt het midden tussen snurken en een leeglopende fietsband. Er zit ergens iets verstopt. En het lijkt erop dat het de tandeloze man is die aan de andere kant van het gangpad zit. (meer…)
De bus is vol. Veel mensen staan in het gangpad. Een oudere vrouw stapt in en kijkt enigszins bezorgd om zich heen vanwege al die drukte. Met zoveel mensen als haringen in een ton op elkaar gepakt is vallen vrij moeilijk, maar toch. Een klein blond meisje ziet blijkbaar de vertwijfelde blik van de vrouw, want ze staat op en biedt de vrouw haar zitplaats aan. ‘Wow’, denk ik, ‘sommige mensen zijn netjes opgevoed’. Ik vind het meisje dankzij haar onzelfzuchtige daad meteen sympathiek. (meer…)
Het is maandag. Precies een week nadat het blauwe maandag, ofwel ‘Blue Monday’ was: zogenaamd de meest deprimerende dag van het jaar. Je goede voornemens zijn weer gestrand in vastgeroeste gewoontes (of doordat je gestopt bent met roken ben je dikker geworden) en de prins of prinses op het witte paard is nog steeds niet je leven binnen gegaloppeerd. (meer…)