Laatst zapte ik langs SBS 6. Ik zag Piet Paulusma die in het oog van een storm het weer presenteerde. Het water klotste op de rotsen achter hem, wind en regen teisterden hem. Ze beukten op zijn gezicht tot zijn kop op die van Sylvester Stallone leek. Bovendien praatte hij nog onverstaanbaarder dan normaal. De dames in de studio maakten zich duidelijk zorgen om hem. Het lijkt erop dat hij zijn best deed om door het water de zee in gesleept te worden. Ik snap wel dat hij het gevaar opzoekt. Hij zit namelijk in zijn reservetijd. Hij is te oud voor het weer bij SBS, vindt men. Zijn werkgever verlengt zijn contract niet. Dat gaat je als ervaren weerman natuurlijk niet in je koude kleren zitten.

Sommige artiesten gaan wél door tot ver in hun blessuretijd. Cher gaat bijvoorbeeld steeds meer lijken op de travestieten die haar bewonderen, maar ze treedt nog wel op. Mick beweegt ook nog steeds als Jagger over het podium terwijl Keith Richards met een gemummificeerde grijns op zijn gezicht de ene na de andere gitaarlijn onder die bewegingen legt. De Rolling Stones rollen nog zonder dat ze in een rolstoel zitten. Het wordt pas pijnlijk als mensen doorgaan terwijl ze het eigenlijk niet meer kunnen. Zo heb ik mijn twijfels over de vocale capaciteiten en de dancemoves die Cher op dit moment nog in haar mars heeft, maar ik kan er niet over oordelen, want ik heb haar nog nooit live gezien. Laat staan recent.

Eind vorig jaar bezocht ik met een paar vrienden een concert van Kim Wilde in Eindhoven omdat we er kaartjes voor hadden gewonnen met pubquizzen. Het optreden was zeker niet slecht (Kim was redelijk bij stem), maar ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat ik zat te kijken naar een bonte avond met als thema ‘de jaren tachtig’. Kim Wilde was in haar gloriedagen blijven hangen, terwijl het zwarte leer waarin ze haar middelbare-vrouwen-lichaam inmiddels snoerde toch veel strakker stond dan toen het geval was. Zo strak dat ze er volgens mij niet zonder hulp in of uit kwam. Aangezien het overgrote deel van het aanwezige publiek ook zijn gloriedagen in de jaren tachtig had achtergelaten was het allemaal niet zo’n probleem. Al die mensen van middelbare leeftijd zongen uit volle borst: “We’re the kids in America!”

Ze zijn dan wel oud, maar je kunt beter dingen doen die je leuk vindt dan later spijt hebben dat je ze niet hebt gedaan. Zo kwam ik op de Belgische zender Canvas het tragische verhaal tegen van een bejaarde weduwe die in therapie was omdat ze niet rouwde om haar onlangs overleden man, die ze voor zijn dood jaren verzorgd had. Alle goedbedoelde condoleances kwetsten haar alleen maar. Ze had een huwelijk met haar man achter de rug waar al veertig of vijftig jaar zowel de liefde als het liefkozen uit was. Zonder het (gehandicapte) kind dat ze samen kregen waren ze, zo vertelde ze, mogelijk nooit getrouwd. Toch hield ze ooit van hem. Tijdens de rest van haar huwelijk zocht ze bij haar man naar liefde die hij haar niet kon geven. Ze bekende dat ze daarom ook liefde bij andere mannen heeft gevonden. Hier zei ze over: “Het was geen wraak, maar een noodzaak.” Ik kan alleen maar speculeren waarom ze nooit van hem gescheiden is. Vanwege hun kind? Omdat hij degene was met een opleiding en baan? Angst voor het oordeel van familie en vrienden? Nu kijkt ze terug op een onvervuld leven. Spijt. Daar ben je nooit te oud voor. Voor therapie ook niet.


0 reacties

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.