Er gaat een magere man tegenover me zitten in de trein. Ouder, of eigenlijk, laten we er niet omheen draaien: bejaard. Alles is grijs aan hem: de plukjes haar op zijn bol, zijn jas, zijn broek en, vooral, zijn uitstraling. Hij zet twee donkergrijze fietstassen naast zich. Uit één ervan haalt hij een plastic broodtrommel die ooit wit was en trekt het elastiek dat er omheen zit los.
(meer…)
Vandaag is het zover: de overgang van oud naar nieuw. Traditioneel het moment voor de beste wensen en terugblikken op het afgelopen jaar. Samen met vrienden en familie, of alleen verzonken in overpeinzingen. We maken de balans op. (meer…)
Sporten in het sportcentrum. Waarom doe ik het toch? Om mensen te kijken natuurlijk. Mensen die mij aan hamsters in een kooitje doen denken. Aan de raamkant staan ze opgesteld, de apparaten met menselijke hamsters er op. Vanachter glas kijken ze bezweet naar buiten. (meer…)
Vanochtend werd ik wakker naast het gezicht van Nico Dijkshoorn. Daar schrok ik wel even van. Dat hoge voorhoofd, die strenge blik, de borstels boven zijn ogen. En dan vooral die ene opgetrokken wenkbrauw: een onuitgesproken oordeel over mijn slechte adem en rechtopstaande gebrek aan haar. (meer…)
Kent u die mop van het bier dat op was? Dat was het niet. (Ik zei niet dat het een leuke mop was). In Keulen schenken obers Kölsch: de plaatselijke pils. Bovendien zijn ze allergisch voor lege glazen, ontdekten mijn vrienden en ik tijdens ons stedentripje. (meer…)
Het meisje zit op haar knieën voor het almachtige fitnessapparaat, met beide handen om een handvat geklemd dat via een zwarte draad met gewichten verbonden is. Met haar gebogen hoofd en uitgestrekte armen lijkt ze op een vertekend spiegelbeeld van Jezus aan het kruis. Vrouw in plaats van man, laag in plaats van hoog hangend, haar gezicht richting het (fitness)kruis gekeerd in plaats van de andere kant op. Verder ontbreken nagels door haar polsen en voeten, bloedende stigmata en een doornenkroon. Gelukkig. Lijden doet ze echter wel. Vrijwillig, net als die man aan het kruis zou hebben gedaan. (meer…)
Een eenzaam winters blaadje dwarrelt de openstaande treindeur in. Op zoek naar gezelschap. Hij is bruin, dor en broos. Een overblijfsel van de herfst en een verre zomer.
De herfst hangt in de lucht. Letterlijk: de blaadjes hangen nog. Tussen de groene bladeren aan de bomen buiten mijn raam verschijnen tinten geel, oranje en vuurrood. Dit gaat niet helemaal gelijkmatig. Sommige bomen zijn in een verder gevorderd stadium van herfstkleuren dan andere. Verder ruik ik de herfst ook. De geur heeft iets zoets, met ondertonen van kaneel en vergankelijkheid. (meer…)
De meeste treinen rijden in twee richtingen over het spoor. Sommige mensen passen in een gesprek echter eenrichtingsverkeer toe: een monoloog.
Twee weken geleden kwam het nieuws naar buiten dat komiek Louis CK een kort verrassingsoptreden gaf in de Comedy Cellar in New York. Het was zijn eerste optreden sinds hij in november 2017, toen #metoo het nieuws domineerde, in opspraak raakte vanwege ongepast gedrag ten opzichte van vrouwen. Ik schreef daar toen een column over, die ik in het licht van het recente nieuws alsnog met jullie wil delen. (meer…)