Er staat een sportief meisje in de snackbar. Dat wil zeggen: ze heeft een trainingspak aan. Ze kijkt vertwijfeld om zich heen en vraagt dan aan de man achter de balie: “Hebben jullie ook iets gezonds?” De licht getinte frietboer trekt geamuseerd zijn zwarte wenkbrauwen op. “Uh, we hebben een broodje gezond,” probeert hij. “Daar zit tenminste nog ‘gezond’ in.”
(meer…)
De vlieg op de muur neemt de woonkamer in zich op. Het zonlicht dat weerkaatst op het laminaat, de pluizen die over de vloer dansen alsof ze aangeraakt zijn door een woestijnwind uit een sprookje van 1001 nachten, gevallen kruimels, de spin in haar web, maar bovenal: het wezen in de ochtendjas. Het wezen beweegt zich met reusachtige stappen door de ruimte, met in zijn ene poot een bassin met een heet dampend, groen getint meer erin en in de andere een plateau met een voedselberg er op. Een berg die omringd wordt door in het vuur geharde korsten en die in het midden dooraderd is met een brokkelige poepkleurige pindapasta.
(meer…)
Een moeder loopt met twee kinderen op het station. Ze houdt het kleinste blonde kind aan de hand, terwijl haar iets oudere zoontje voor haar uitloopt. Hij heeft blijkbaar zijn eigen kaartje, want hij gaat zelf door het poortje heen. De poort sluit achter hem. Zijn moeder probeert er ook doorheen te gaan. Haar kaart wordt geweigerd. Niet genoeg saldo. Ze gebaart naar haar zoontje aan de andere kant van de poort dat ze zo terug is. Opeens is de poort een afscheiding in plaats van een doorgang. Terwijl ze met haar andere kind haar tegoed gaat opwaarderen blijft hij achter. Ik zie dat hij zich groot probeert te houden, maar ik lees de angst in zijn ogen. Wanneer komt ze terug? Komt ze wel terug? Een oefening in loslaten.
(meer…)
Het einde van de wereld is begonnen. Althans, dat is wat de klok op station Venray lijkt te willen zeggen. Het is tussen tien en elf uur in de ochtend, maar de stationsklok staat op vier uur in de middag en de zwarte wijzer jaagt achter de rode secondewijzer aan. De klok verspringt binnen enkele minuten van 16.00 naar 16.30, 17.00 en 18.00. Ik krijg het gevoel dat het einde in zicht is. Het gevoel dat de ruiters van de Apocalyps in aantocht zijn. Dat we niet Per Seconde Wijzer worden, maar dat het Twee voor Twaalf is.
(meer…)
Er loopt een zwart meisje over straat. Ze heeft gekleurde kralen door haar krullende haren gevlochten. In setjes van een stuk of tien. De setjes doen me denken aan dat klassieke snoepgoed dat je in de vorm van een snoepketting om je pols kon doen. Als kind werd ik er altijd misselijk van.
(meer…)
Once upon a time in Hollywood draait sinds een maand in de bioscopen. Het is de meest recente film van Quentin Tarantino. Hij brengt een kleurrijke ode aan het Hollywood van 1969. Leonardo Dicaprio speelt westernacteur-op-zijn-retour Rick Dalton en Brad Pitt zijn stuntdubbel Cliff Booth. Ik vond het een heel aardige film, maar zeker niet Tarantino’s beste. Het verhaal mist wat diepgang en spanning.
(meer…)
Een tijdje terug was ik voor het eerst van mijn leven in een Intertoys. De speelgoedwinkel met de blije olifant als uithangbord. Als een aaseter kwam ik op laatste koopjes af, omdat de betreffende vestiging ging sluiten. Ik was er op de laatste dag dat de winkel open was. Ik voelde me schuldig. De mensen achter de balie werden waarschijnlijk werkloos en ik kwam alleen om iets te snaaien.
(meer…)
Het is laat in de avond. Ik lig in bed. Ik zak weg in de sluimer die tot slaap zal leiden. Op het moment dat ik de poorten van dromenland kan zien, penetreert een scherp geluid mijn oor. ZZZZZZZZZZZZ!
Ik schrik wakker, sla mijn deken van me af, spring uit bed, doe alle lichten in de kamer aan en ga moordzuchtig op zoek naar de mug die het heeft gewaagd om mijn rust te verstoren. En die dat zal blijven doen, als ik haar leven niet beëindig. De vorige nacht heeft ze me ook al lastig gevallen.
Ik loop een blokje om. Een jongen komt me tegemoet rennen. Het zweet staat op zijn voorhoofd en hij hijgt. Hij schrikt als hij me ziet en houdt zelfs even in. “Sorry dat ik je lastigval, maar ik heb haast”, zegt zijn gezichtsuitdrukking. Het komt er niet in woorden uit. Voordat ik hem kan vragen of alles goed met hem is, draaft hij weer verder.
(meer…)
Ik spreek mijn vader, die in het verre Limburg woont, af en toe via FaceTime. Soms heb ik last van een gebrekkige WiFi-verbinding. Dan bevriezen we met de meest bizarre gezichtsuitdrukkingen op het scherm. Buitenaards leven lijkt ineens dichtbij. (meer…)