Het is laat in de avond. Ik lig in bed. Ik zak weg in de sluimer die tot slaap zal leiden. Op het moment dat ik de poorten van dromenland kan zien, penetreert een scherp geluid mijn oor. ZZZZZZZZZZZZ!
Ik schrik wakker, sla mijn deken van me af, spring uit bed, doe alle lichten in de kamer aan en ga moordzuchtig op zoek naar de mug die het heeft gewaagd om mijn rust te verstoren. En die dat zal blijven doen, als ik haar leven niet beëindig. De vorige nacht heeft ze me ook al lastig gevallen.

Vrouwelijke muggen gebruiken de eiwitten uit menselijk bloed om hun eitjes mee te ontwikkelen, schijnt. Fijn voor ze, maar ik heb geen zin in de jeukende bult die de dames achterlaten als ze mijn bloed opzuigen. Om te beginnen speur ik de witte muren af, omdat een mug op dat oppervlak goed zichtbaar is. Geen geluk. De mug is slimmer dan dat. Om die reden onderzoek ik ook donkerder oppervlakken in mijn kamer. Zoals mijn bruine kastjes en de kleren die zich als een wanhopige vogelverschrikker om mijn stoel klemmen. Daar zit ze niet. Nadat ik minutenlang als een roofdier door mijn kamer heen en weer heb gelopen, geef ik het op. Ik wil namelijk nog wel slapen die nacht. Ik doe de grote lampen in de kamer uit en ga op mijn rug in bed liggen.

Terwijl ik daar lig, in het licht van de lamp naast mijn nachtkastje, staar ik omhoog naar de ingelijste pentekening van een bizon die boven mijn bed hangt. Die heeft mijn oom uit Canada ooit met zwarte inkt op wit papier gezet. Buffalo of Tatanka noemen de indianen zo’n bizon. In mijn hoofd hoor ik het gedreun van een hele kudde die op de vlucht slaat. Op weg naar de afgrond. Ik richt mijn blik nogmaals op de tekening en zie de mug op de nek van de bizon zitten. Eureka!

Ik glij voorzichtig uit bed en grijp mijn vliegenmepper. Dan sluip ik dichterbij. Terwijl ik me concentreer op de mug op de prent, breng ik de vliegenmepper in stelling. Als een jager die met zijn geweer mikt op een doelwit in de verte, hou ik mijn adem in. Dan sla ik toe. Pats! Een bloedvlek tekent zich af in de nek van de bizon. Mijn bloed. Het lichaam van de mug is op mijn bed gevallen. Pootjes omhoog. Haar missie om mijn bloed te gebruiken voor het ontwikkelen van haar eitjes is mislukt. Had ze me maar niet wakker moeten maken. Ik doe namelijk geen vlieg kwaad.

Categorieën: Tim Wachelder

0 reacties

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.