Er loopt een zwart meisje over straat. Ze heeft gekleurde kralen door haar krullende haren gevlochten. In setjes van een stuk of tien. De setjes doen me denken aan dat klassieke snoepgoed dat je in de vorm van een snoepketting om je pols kon doen. Als kind werd ik er altijd misselijk van.

Aan het begin van de zomer kwam ik er achter dat dit snoepgoed in Den Haag gemaakt werd. Ik nam samen met mijn collega’s deel aan een rondvaart door de Haagse grachten. Een vrolijke Hagenees vertelde in geuren en kleuren over zijn stad. Zo beschreef hij de zoete geur die uit de fabriek kwam waar de gekleurde snoepkettingen gemaakt werden. Het gebouw in de Schilderswijk bestaat nog, maar de fabriek niet meer. Toch wordt het snoepgoed nog elders gemaakt. De gids liet namelijk een mandje met snoepkettingen rondgaan waar we uit mochten pakken. Ik sloeg over. De chemische smaak ervan stond me altijd al tegen. Zo heb ik ook altijd iets tegen frisdrank van Dr. Pepper gehad. Dat spul smaakt als een vloeibare kauwgombal. Met een nasmaak alsof je je in het zwembad verslikt hebt in het chloorrijke water. Brrrr. 

Als kind ging ik voor het heftigere werk: zure bommen en zure matten! Die dingen smaken als iets wat onze voormalige premier Balkenende altijd zei: “Eerst het zuur, dan het zoet.” Het gaf een kick dat je bek eerst even krom trok van het zuur, om daarna beloond te worden met het zachte zoet. Op de middelbare school haalde ik het zure snoep regelmatig in de pauze, bij de kruidenierswinkel verderop in de buurt. Soms pakte ik ook wel eens drop met salmiaksmaak, of zelfs het pure spul: salmiakpoeder uit een zakje. Voor een zoutshot. Zo tartte ik mijn smaakpapillen, behalve die mysterieuze plekjes die omgaan met de smaak umami en de uithoek die je vertelt dat iets bitter is.

Aan bitter ben ik inmiddels gewend, zoals de meeste volwassenen. Hoewel een grapefruit me nog steeds gestolen kan worden, waardeer ik vooral de bittere smaak van bier. Bovendien drink ik mijn koffie zwart. Toch ben ik niet helemaal suikervrij, want ik neem vaak iets zoets bij de koffie. Een koekje. Of twee koekjes. Omdat ik dagelijks stiekem aardig wat kopjes koffie drink, heb ik inmiddels niet meer altijd koekjes in huis. Alleen voor bezoek. Zo richt ik mijn smaakpapillen toch nog af en geniet ik extra wanneer er bezoek is, en ik ook een koekje mag.


1 reactie

Hilbrandt · 1 oktober 2019 op 10:11

Lekker koffie met koekjes… Wanneer?

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.