Once upon a time in Hollywood draait sinds een maand in de bioscopen. Het is de meest recente film van Quentin Tarantino. Hij brengt een kleurrijke ode aan het Hollywood van 1969. Leonardo Dicaprio speelt westernacteur-op-zijn-retour Rick Dalton en Brad Pitt zijn stuntdubbel Cliff Booth. Ik vond het een heel aardige film, maar zeker niet Tarantino’s beste. Het verhaal mist wat diepgang en spanning.  

Het opvallendste detail uit de film is wellicht het feit dat er maar liefst twee snurkende vrouwen in beeld komen. Ik kan me niet herinneren dat ooit eerder in een film te hebben gezien. Zowel het karakter van Sharon Tate (die echt bestaan heeft) als de Italiaanse vrouw van Rick Dalton (die zover ik weet uitsluitend fictief is) worden snurkend in beeld gebracht. Margot Robbie als Sharon Tate snurkt best schattig, al kan het goed zijn dat ik zo vergevingsgezind ben omdat ze zo mooi is, maar de Italiaanse vlam van Rick Dalton snurkt als een bootwerker! En dat verbaast me niets: ik heb eerder vrouwen horen snurken. Soms schattig en soms als een drilboor.

Hoewel ik geen fan ben van geluiden die me uit mijn slaap houden, stoor ik me er als het om snurken gaat vooral aan dat er met twee maten wordt gemeten. De mannelijke en de vrouwelijke maat. Mannen worden als het om snurken gaat gezien als de voornaamste stoorzenders, terwijl het geluid dat vrouwen in hun slaap produceren voor de toehoorders zou klinken als engeltjes die lieflijk aan hun harpen plukken. Dat is je reinste Pulp Fiction natuurlijk.

Onderzoek heeft zelfs uitgewezen dat vrouwen net zo hard snurken als mannen. Behalve dat mannen en vrouwen ongeveer evenveel decibellen produceren, bleek ook dat 88 % van de onderzochte vrouwen snurkte. Ongeveer een derde van dat aantal kwam daar echter niet voor uit. Die vrouwen dachten dat ze helemaal niet snurkten terwijl dat wel zo was. Soms zijn dames in hun verwijten aan hun snurkende partners dus gewoon potten die de ketels verwijten dat ze zwart zien. Zonder dat ze daarvoor lesbisch hoeven te zijn overigens.

Ieder jaar krijg ik minstens 1 keer te maken met snurkdiscriminatie tussen mannen en vrouwen, tijdens het jaarlijkse koorkamp van popkoor Popolo. De vrouwen zorgen er (bijna) altijd voor dat de mannen in een aparte slaapzaal of tent komen te liggen, zodat zij het rijk alleen hebben. Ik kan niet ontkennen dat we er een paar houtzagers bij hebben (en in het verleden iemand die klonk als een opstijgende Jumbo Jet). Zelf zaag ik ongetwijfeld een plankje mee. De aantoonbare aanwezigheid van snurkende mannen betekent echter niet dat er tussen de dames geen ronkers te vinden zijn.

Gelukkig is er vooruitgang op het snurkfront. Dit jaar deden de vrouwen tijdens het koorkamp voor het eerst niet moeilijk over (eventueel) snurkende mannen in hun midden. Eindelijk gerechtigheid! Toen ik na de nodige biertjes en samenzang bij het kampvuur knus in mijn slaapzak was gekropen, vatte ik de slaap niet meteen. Het gezoem van bloedgeile muggen hield me een tijdje wakker. Ik greep mijn kans om te luisteren hoe een deel van het koor in harmonie lag te snurken. Op basis van het geluid probeerde ik de snurkers te lokaliseren. En verrek: ik hoorde alleen maar mannen! Tot zover de emancipatie van de snurkende vrouw.


0 reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.