Ik zit met een gemengd gezelschap – allemaal vrijwilligers – aan tafel. Een mevrouw verklaart graag af en toe vegetarisch te eten, gezien de impact van de vleesindustrie op het milieu, het dierenleed en haar gezondheid. Een man naast haar, met een sappig, lichtgebraden biefstuk op zijn bord, zegt verschrikt: “Hè, bah, ik ga me bijna schuldig voelen!”. Snel stelt de vrouw hem gerust. “Oh, ik eet ook nog wel af en toe vlees, hoor!” (meer…)
Twee weken geleden kwam het nieuws naar buiten dat komiek Louis CK een kort verrassingsoptreden gaf in de Comedy Cellar in New York. Het was zijn eerste optreden sinds hij in november 2017, toen #metoo het nieuws domineerde, in opspraak raakte vanwege ongepast gedrag ten opzichte van vrouwen. Ik schreef daar toen een column over, die ik in het licht van het recente nieuws alsnog met jullie wil delen. (meer…)
De poes wentelt zich in het zonverlichte stof op de parkeerplaats die zichtbaar is vanuit mijn raam. Dat vindt ze leuk. Twijgjes en bruin gedroogde bloemblaadjes blijven in haar vacht hangen. (meer…)
Na een verfrissende duik in de zee met een vriendin waden we terug naar het strand, waar onze andere vriendin ons opwacht onder de parasol. Er gaat niets boven kopje-onder in de zoute golven: we voelen ons heerlijk vrij en vrolijk. Plotseling glibbert er iets langs mijn arm, gevolgd door een prikkelend gevoel, alsof ik in de brandnetels ben gevallen. Ik zie niet wat het was, maar vermoed dat ik zojuist mijn eerste kwallenbeet heb ervaren. Het is een zomers weekend in Zeeland en de zon brandt aan de hemel. (meer…)
Hoe moet ik leven, waar gaat het heen? Dat zingt Wende, op het eiland in de Waal aan de vooravond van de Vierdaagseweek in Nijmegen. Het publiek voor het podium swingt mee op golven van elektronische muziek die de heldere zang van Wende dragen. (meer…)
Ik geef toe: ik houd van friet. Ongeveer twee – oké, minstens drie – keer per maand loop ik daarvoor naar de cafetaria om de hoek. Ondanks mijn liefde voor die goudgele, zoute snack (liefst speciaal, met een groentekroket) zie ik er vaak tegenop om in mijn eentje naar die cafetaria toe te gaan. Dat heeft niets te maken met gewetenswroeging of luiheid, maar simpelweg met het feit dat ik dan met de cafetaria-eigenaren moet praten. (meer…)
Oh moeder, wat is het heet. Dat is de Nederlandse titel van een Engelse comedyserie uit de jaren zeventig over Britse soldaten die tijdens de Tweede Wereldoorlog een theatergroep (!) vormen in Brits koloniaal India. Een serie die oorspronkelijk It ain’t half hot mum heet. De afgelopen weken was het zo heet in Nederland, dat we die zwetende Britten naar de kroon steken. (meer…)
Gisteren ben ik met mijn laptop en wat andere spulletjes van huis gegaan om de avond, nacht en deze ochtend bij mijn vriend door te brengen. Dat gebeurt wel vaker; wij wonen niet samen. Dit keer ben ik alleen mijn telefoon vergeten. Eenzaam, langzaam leeglopend en af en toe tevergeefs piepend ligt die nu op mijn tafeltje thuis, waar ik hem per ongeluk achterliet. Toen ik erachter kwam had ik geen zin om hem weer op te gaan halen en besloot ik best een halve dag zonder smartphone te kunnen. (meer…)
Het meisje op de loopband heeft haar lange zwarte haar in een geïmproviseerde staart, langs de rechterkant van haar hals gestopt. Terwijl ze rent ontsnappen die haren stap voor stap. Niet 1 voor 1, maar meer als de kopgroep die loskomt van het peloton. Daarna splitst zich weer een groep af van de massa, die aansluiting zoekt bij de kopgroep. Het duurt niet lang voordat alle haren in één massasprint op de haargrens afstuiven. (meer…)
Mevrouw Plantsoen is niet bang om dood te gaan; eerder nieuwsgierig naar hoe het zal gaan. “Ik dacht afgelopen week nog dat ik doodging” zegt ze. “Ik voelde me zo beroerd dat ik dacht: is dit nu sterven? Niemand vertelt je ooit hoe dat voelt.” (meer…)