Het meisje op de loopband heeft haar lange zwarte haar in een geïmproviseerde staart, langs de rechterkant van haar hals gestopt. Terwijl ze rent ontsnappen die haren stap voor stap. Niet 1 voor 1, maar meer als de kopgroep die loskomt van het peloton. Daarna splitst zich weer een groep af van de massa, die aansluiting zoekt bij de kopgroep. Het duurt niet lang voordat alle haren in één massasprint op de haargrens afstuiven.

Ze zijn er bijna. Dan grijpt het meisje ze resoluut vast en stopt ze weer tussen haar kin en hals, waar ze eerder begonnen. De race gaat opnieuw van start. Dit proces herhaalt zich een paar keer. Het werkt op haar zenuwen. In haar wanhoop pakt ze alle rebelse haren vast en vormt ze tot een knotje op haar achterhoofd.

Aangezien ze geen elastiekje heeft om de boel bij elkaar te houden, is ze gedwongen om, terwijl ze blijft rennen, het knotje met minstens één hand vast te houden. Ze geeft het na een tijdje op. Het meisje laat haar haren vallen en stopt de loopband. Ze gaat op zoek naar een activiteit waarbij haar haar haar niet in de weg zit. Of een elastiekje.


3 reacties

Rob · 23 juli 2018 op 10:58

Ben benieuwd of je ‘haar’ nog eens tegen komt.

Remco Wachelder · 23 juli 2018 op 11:59

Heel herkenbaar. Dochter Emma heeft inmiddels ook aardig lang haar en dat is in mijn optiek vaker een last dan een lust. Maar dat mag de pret niet drukken, want lang haar is mooi en een stukje eraf is geen optie 🙂

    admin · 24 juli 2018 op 08:14

    Haar is zeker mooi!

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.