Ik ga mijn leven beteren. Onlangs heb ik nieuwe planten gekocht voor in mijn woning. Ik heb ze plekjes gegeven die volgens de informatiekaartjes geschikt voor ze zijn; ik heb de zaterdag uitgekozen als plantendag, waarop ik ze water geef, en ik begreep dat het goed is om ze veel aandacht te geven en tegen ze te praten. Daarom heb ik ze ook maar namen gegeven, want dat praat wat makkelijker. (meer…)
Wat is het toch een bijzonder seizoen: de herfst! Ik word er altijd een beetje nostalgisch van. De intensiteit van het zonlicht, de kleuren van de bladeren en de vroege avonden doen me denken aan de intensiteit van mijn tienerjaren. Ik fiets in de frisse buitenlucht, onder een strakblauwe hemel over een bospad vol bladeren. De herfst is altijd het moment dat ik mijn oude mp3-speler weer tevoorschijn haal. (meer…)
Vorige week zaterdag bracht ik grommend, kruipend, shakend en sluipend door. Ik paradeerde rond met een pruik op mijn hoofd, liet me besturen als een robot en danste op klaarlichte dag alsof ik in een dampende nachtclub stond. Juist, ik volgde een theaterworkshop. (meer…)
Na maanden van voorbereidingen, voorpret en afwachten is het zover. Ik ben in blijde verwachting. Nou, eigenlijk vooral mijn vriend en zijn zoon. Dit was al tijden hun wens, maar om praktische redenen ging het eerder niet. Nu ik in beeld ben is het eindelijk echt mogelijk! En voor mij is het een geweldige kans, want in mijn eentje bij mij thuis is het ook niet te doen. (meer…)
Mijn favoriete kledingwinkel in Nijmegen is onlangs gesloten. Ze verkochten mooie kleding in vrolijke kleuren, voor vrouwen als ik, die inmiddels beseffen dat ze geen meisjes meer zijn en enigszins elegant voor de dag willen komen. (meer…)
Ik zit met een gemengd gezelschap – allemaal vrijwilligers – aan tafel. Een mevrouw verklaart graag af en toe vegetarisch te eten, gezien de impact van de vleesindustrie op het milieu, het dierenleed en haar gezondheid. Een man naast haar, met een sappig, lichtgebraden biefstuk op zijn bord, zegt verschrikt: “Hè, bah, ik ga me bijna schuldig voelen!”. Snel stelt de vrouw hem gerust. “Oh, ik eet ook nog wel af en toe vlees, hoor!” (meer…)
Na een verfrissende duik in de zee met een vriendin waden we terug naar het strand, waar onze andere vriendin ons opwacht onder de parasol. Er gaat niets boven kopje-onder in de zoute golven: we voelen ons heerlijk vrij en vrolijk. Plotseling glibbert er iets langs mijn arm, gevolgd door een prikkelend gevoel, alsof ik in de brandnetels ben gevallen. Ik zie niet wat het was, maar vermoed dat ik zojuist mijn eerste kwallenbeet heb ervaren. Het is een zomers weekend in Zeeland en de zon brandt aan de hemel. (meer…)
Ik geef toe: ik houd van friet. Ongeveer twee – oké, minstens drie – keer per maand loop ik daarvoor naar de cafetaria om de hoek. Ondanks mijn liefde voor die goudgele, zoute snack (liefst speciaal, met een groentekroket) zie ik er vaak tegenop om in mijn eentje naar die cafetaria toe te gaan. Dat heeft niets te maken met gewetenswroeging of luiheid, maar simpelweg met het feit dat ik dan met de cafetaria-eigenaren moet praten. (meer…)
Gisteren ben ik met mijn laptop en wat andere spulletjes van huis gegaan om de avond, nacht en deze ochtend bij mijn vriend door te brengen. Dat gebeurt wel vaker; wij wonen niet samen. Dit keer ben ik alleen mijn telefoon vergeten. Eenzaam, langzaam leeglopend en af en toe tevergeefs piepend ligt die nu op mijn tafeltje thuis, waar ik hem per ongeluk achterliet. Toen ik erachter kwam had ik geen zin om hem weer op te gaan halen en besloot ik best een halve dag zonder smartphone te kunnen. (meer…)
Mevrouw Plantsoen is niet bang om dood te gaan; eerder nieuwsgierig naar hoe het zal gaan. “Ik dacht afgelopen week nog dat ik doodging” zegt ze. “Ik voelde me zo beroerd dat ik dacht: is dit nu sterven? Niemand vertelt je ooit hoe dat voelt.” (meer…)