Muziek in mijn oren, herfst in mijn hoofd

Wat is het toch een bijzonder seizoen: de herfst! Ik word er altijd een beetje nostalgisch van. De intensiteit van het zonlicht, de kleuren van de bladeren en de vroege avonden doen me denken aan de intensiteit van mijn tienerjaren. Ik fiets in de frisse buitenlucht, onder een strakblauwe hemel over een bospad vol bladeren. De herfst is altijd het moment dat ik mijn oude mp3-speler weer tevoorschijn haal. Dat ding is al jaren oud en bevat uitsluitend liedjes die ik luisterde in mijn middelbareschooltijd. Normaalgesproken fiets of wandel ik nooit met oortjes in, maar in de herfst krijg ik behoefte aan iets extra’s: emotie, melancholie, zelfreflectie.

Mika was in mijn tienerjaren mijn grote idool. Zijn kleurrijke persoonlijkheid, bijzondere stem, originele teksten en liedjes vond en vind ik fantastisch. Zijn prachtige bruine krullen en ogen, het contact met andere fans en de concerten die ik extatisch gillend doorbracht, hebben me behoed voor de duisternis die in menig puberbrein de overhand kan krijgen. Wat is er tekenender voor een puberteit dan hopeloos verliefd zijn op een gay popidool? Hij was een baken van licht en hoop in die verwarrende periode van de puberteit. Wanneer er van alles verandert, groeit en onzeker is heeft een mens behoefte aan een voorbeeld, een houvast, iets dat helpt je identiteit vorm te geven.

Ik luisterde non-stop naar radio 3fm, dat indertijd nog poogde “alternatieve muziek” te draaien; een beetje rock, een beetje indie, je weet wel: niet de top40. En ik hield van powervrouwen, zoals Kelly Clarkson, P!nk, Avril Lavigne, Lily Allen en Miss Montreal. Teksten hielden me toen al bezig; de inhoud van de songteksten ging zelden aan mij voorbij. Ik weet nog dat ik, toen mijn eerste verkering uitging, regelmatig ging skeeleren en uit volle borst “Because of you” van Kelly Clarkson zong, of in mijn slaapkamer stond te rocken op “So what” van P!nk.

Misschien is het die transformatie die plaatsvindt in de natuur tijdens de herfst, die me naar mijn oude idolen terug doet grijpen. Zij hebben me immers eerder geholpen een transformatie door te maken. Rond mijn 16e ontdekte ik dat ik billen en heupen kreeg, waarmee ik op “Hips don’t lie” van Shakira mijn dansmoves oefende in de spiegel. Dat gaf hoop.

Het vallen van de blaadjes, de dalende temperaturen en vroeger vallende duisternis vergen enige aanpassing. Schoenen met profielzolen, een winterjas en kaarsjes in huis. En mijn oude mp3-speler, die me even terugbrengt naar mijn met posters behangen slaapkamer en me in de spiegel toont dat verandering oké is.