Mijn favoriete kledingwinkel in Nijmegen is onlangs gesloten. Ze verkochten mooie kleding in vrolijke kleuren, voor vrouwen als ik, die inmiddels beseffen dat ze geen meisjes meer zijn en enigszins elegant voor de dag willen komen. Op de website zie ik dat het concept van LolaLiza uit België komt, wat de winkel alleen maar aantrekkelijker voor mij maakt. De paar kledingstukken die ik er gekocht heb in het afgelopen jaar, behoren tot mijn favorieten.

Het sluiten van deze Nijmeegse vestiging van LolaLiza is voor mij extra tragisch, omdat ik een diepgewortelde hekel aan winkelen heb. Het was voor mij al een hele prestatie dat ik überhaupt een kledingwinkel had gevonden waar ik graag heen ging. Het zou kunnen dat ik deze afkeer van winkelen heb geërfd of gekopieerd van mijn moeder, die ook last heeft van deze kwaal. Zelf wijt ik het liever aan mijn afkeer van de mode-industrie, met zijn uitbuitende, vervuilende productiemethodes om zo veel mogelijk voor zo weinig mogelijk geld te produceren. De “niet omdat het moet, maar omdat het kan-cultuur”. De zelfbeeldverziekende modellenwereld. De idiote prints en teksten op T-shirts, snuffelen door meterslange rekken, onbegrijpelijke maatvoeringen, passen in zweterige pashokjes onder fel TL-licht… Brr.

Het hele idee van “mode” heeft me altijd tegengestaan. In de winter hangt er alleen maar zwart, grijs en bruin in de winkels, terwijl ik juist behoefte heb aan kleur. Op school droeg de hele klas dezelfde soort schoenen, die ik daarom écht niet meer wilde, hoe leuk ze ook waren. Versleten en gescheurde spijkerbroeken? Ik klink nu als mijn oma, maar daar ga ik toch geen geld voor betalen? Er schijnen nu zelfs afgetrapte sneakers op de catwalk te zien te zijn. Ik verwacht binnenkort de haute couture jutenzak, met gaten voor je hoofd en armen.

Ik ging een keer kleding kopen met mijn moeder toen ik een jaar of 10 was. Er was een familiefeest, ter ere van opa en oma’s zoveeljarig huwelijk, dus ik mocht (of moest) een setje feestkleding uitkiezen. Toen ik iets had uitgezocht zei mijn moeder (die snakte naar koffie met gebak): “Ja, héél leuk. Echt de laatste mode!” Ik weet nog wat het was: een zwarte broek met een witte streep en een bijpassend vestje op een felgekleurd T-shirt. “Nou… Oké,” besloot ik. “Als het echt de láátste mode is, doe ik wel een keertje mee.”


7 reacties

Annemarie de Vreese · 1 oktober 2018 op 10:08

Kan me er helemaal in vinden

Hans Koning · 1 oktober 2018 op 11:02

Ik ook

Madelon · 1 oktober 2018 op 11:20

Wilde net vragen of je zo met me ging naar de primark 😉 shop til you drop!

    Linda Schlief · 1 oktober 2018 op 11:42

    Haha oh de Primark is wel echt het meest verschrikkelijke wat je me kan aandoen :p

Remco Wachelder · 1 oktober 2018 op 19:35

Lekker dragen wat je leuk vindt, Linda – ‘mode’ of geen mode. Je koopt het tenslotte voor jezelf, niet voor de publieke opinie. Ben zelf ook dol op kleuren(combinaties). 😉

    Linda Schlief · 1 oktober 2018 op 21:06

    Doe ik zeker. Leuk, de wereld heeft nooit genoeg kleurtjes 🙂

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.