Rond het paasweekend van dit jaar vond [popicoon] Beyoncé zichzelf opnieuw uit met haar album Cowboy Carter. Deze keer kwam ze met een heus countryalbum. Ingeleid door sexy single Texas Hold ‘em. Na het beluisteren van de meeste nummers is mijn conclusie dat het een modern popalbum met country-invloeden is. [En daar is niets mis mee!] Ik hou wel van country én het geluid van de banjo.
(meer…)
Muziek hoort al langer bij films dan de stemmen van acteurs. In de tijden van de ‘stomme’ film, die honderd jaar geleden tot volle bloei kwam, speelde orkestrale muziek al een grote rol, terwijl de stemmen van de mensen op het scherm nog niet te horen waren. Tegenwoordig is geluid een nog belangrijker onderdeel van de filmervaring. Je kunt spanning opbouwen door letterlijk een speld te laten vallen of met een dreigende cello de komst van een (onzichtbare) haai aan te kondigen. Dankzij films en tv-series heb ik regelmatig muziek en artiesten ontdekt die ik nog niet kende.
(meer…)
Weird Al Yankovic krijgt een biopic! Nee, geen dickpic, een biopic, ofwel een filmbiografie. Zover bekend heeft hij in tegenstelling tot blijkbaar alle bekende mannen op de planeet nooit een ongevraagde foto van zijn snikkel verstuurd. Hij hield het gelukkig bij deze biopic en misschien wil ik die wél zien.
(meer…)
Vast een waarschuwing vooraf: het lezen van dit stuk en het luisteren van de nummers waar ik naar verwijs, kunnen je een oorwurm opleveren. En dan niet het insect, maar zo’n stukje muziek dat dagen in je hoofd blijft rondzingen. Het gaat om de frase ‘huhuhuhuhuhuhuhuhuhuhu’, die ik tegenkwam als onderdeel van het nummer Na Kozonga van de Congolese band Jupiter & Okwess. Zowel de band als het nummer ontdekte ik onlangs. Of nou ja: de algoritmes wierpen ze in mijn schoot.
(meer…)
Het is niet alleen de tijd van de Top2000 maar ook van ‘Spotify Wrapped’! De populaire muziek-streamingdienst laat je aan het eind van het jaar een leuk lijstje zien met de muziek die jij het meest hebt geluisterd. Welke genres, welke liedjes, de top 5 artiesten en podcasts waar je naar luisterde. En nieuw dit jaar: je audio-aura.
(meer…)
Het stemmen voor de Top2000 is weer begonnen. Ik heb een zwak voor die lijst die vaak hetzelfde liedje is, maar af en toe iets nieuws bevat. Dit jaar eindigt ongetwijfeld hetzelfde als vorig jaar, vooral nu we opnieuw met beperkende maatregelen zitten die de zorg (en ons) moeten helpen. Als ik de lijst van 2020 eens bekijk, zie ik veel toepasselijke nummers. De School is nog open en we hebben dan wel een Avond zonder Clocks, maar van een avondlockdown is wel sprake.
(meer…)
Ik heb een jukebox in mijn hoofd. Zo’n ouderwetse machine waar je vroeger geld in moest gooien om een zelfgekozen liedje te laten afspelen. Alleen die in mijn hoofd werkt niet op geld, maar op woorden en geluiden. Een beetje zoals Siri of de Google Assistent van je telefoon. Zodra die een woord opvangt roept ze “ik zoek het voor je op!” of “route bepalen naar…”. Mijn jukebox heeft gedurende mijn leven teksten van liedjes opgeslagen, zodat die ze nu op elk gewenst en ongewenst moment tevoorschijn kan toveren.
(meer…)
“Raad eens hoe oud ik ben”. Dat is een directief waar ik net zo allergisch voor ben als “Trek eens aan mijn vinger”. Of nog erger: “Ruik eens aan mijn vinger”. Mensen laten raden naar je leeftijd impliceert namelijk dat je leeftijd het meest interessante is wat je nog hebt, of überhaupt ooit had. Tragisch. Bovendien zijn de meeste mensen die anderen de opdracht geven om hun leeftijd te raden in mijn ervaring nog helemaal niet extreem oud. Zeventig bijvoorbeeld, of hooguit tachtig.
(meer…)
Ik sta met mijn fiets voor een stoplicht. Opeens denk ik mijn naam te horen: ‘hey Tim!’. Het blijkt niet voor mij bedoeld. De spreker, ook op de fiets, tikt namelijk een man naast mij aan. ‘Je hoorde me niet. Hoe is het?’ De man, die behalve Tim ook best Wim of Pim zou kunnen heten, antwoordt: ‘Ik ben net op weg naar de huisarts omdat ik slecht hoor aan mijn linkeroor’. Laat zijn bekende hem nu net benaderen vanaf de linkerkant.
(meer…)
Vorig jaar bezocht ik samen met een vriendin een concert van het Gelders Orkest in Arnhem. We zaten op het balkon en keken neer op het podium waar het orkest zich bevond. Aan de overkant hingen enkele figuren over de rand van het andere balkon. Ze deden me denken aan ondeugende kinderen die terwijl hun beentjes over de rand van de boomhut bungelen, kijken wat er in de tuin van de buren gebeurt. Deze mensen waren echter al lang geen kinderen meer. Daar was hun haar te grijs voor. Bovendien kon ik vanaf de andere kant van de zaal hun rimpels tellen.
(meer…)