Jukebox in mijn hoofd

Ik heb een jukebox in mijn hoofd. Zo’n ouderwetse machine waar je vroeger geld in moest gooien om een zelfgekozen liedje te laten afspelen. Alleen die in mijn hoofd werkt niet op geld, maar op woorden en geluiden. Een beetje zoals Siri of de Google Assistent van je telefoon. Zodra die een woord opvangt roept ze “ik zoek het voor je op!” of “route bepalen naar…”. Mijn jukebox heeft gedurende mijn leven teksten van liedjes opgeslagen, zodat die ze nu op elk gewenst en ongewenst moment tevoorschijn kan toveren.

Goh, wat is het stil hier, denk ik ’s morgens in bed. En ja hoor, daar heb je Suzan en Freek met hun lied “’t is stil hier aan de overkant, maar ik kom hier vandaan…” en de rest van de ochtend krijg ik het niet meer uit mijn hoofd. We laten de hond uit in de sneeuw. “Sometimes it snows in April” smeult op de achtergrond in mijn brein. “De rest van de dag blijf ik lekker binnen”, zeg ik tegen mijn vriend. Drie keer raden welk liedje er wordt gestart in mijn hoofd. Marco Borsato blèrt de komende minuten, als ik pech heb uren, zijn hit “Binnen” tussen mijn oren. Hoe bekender het nummer, hoe beter ik de tekst ken en hoe langer het in mijn hoofd blijft hangen.

Eigenlijk is het natuurlijk best gezellig. Al van kinds af aan kan ik niet goed tegen stilte. Op mijn slaapkamer thuis en later op mijn studentenkamer, studio en nu in het huis van mijn vriend stond en staat de radio vrijwel altijd aan als ik alleen ben. Geroezemoes, geklets, reclame en liedjes verzorgen het achtergrondgeluid waarop ik leef. Mijn gevoeligheid voor tekst en taal zorgt ervoor dat ik, als ik echt moet werken, de radio uitzet en voor een Spotify-afspeellijst met klassieke muziek kies. Geen zang. Geen taal. Alleen de teksten die op mijn scherm verschijnen.

Het zijn dan ook niet alleen popliedjes die de jukebox afspeelt. Ook reclameslogans of melodietjes komen voorbij. Er staat nu al twee weken een verhuisdoos naast mijn bureau van opslagbedrijf “ALLSAFE” en daar hoort ook een melodietje en een slogan bij (“ALLSAFE: mini-opslag geeft ruimte”). Zo onthoud je het beter. Werkt perfect! Vooral voor jukebox-hoofden zoals dat van mij. Als het catchy genoeg is hoef ik het maar een paar keer te horen voordat het opgeslagen wordt.

Laatst verdiepte ik mij in de vraag waarom ik mezelf beter als ‘wit’ dan als ‘blank’ kan omschrijven. Op mijn website schrijf ik een serie blogs over inclusieve taal en diverse taalveranderingen die momenteel bezig zijn in ons land. Super interessant, maar mijn jukebox trakteert me spontaan op een repeterend refreintje: “Denk niet wit, denk niet zwart, denk niet zwart-wit, maar in de kleur van je hart!” De coupletten van dit liedje heb ik helaas niet paraat, dus het refrein herhaalt zich eindeloos totdat ik het vervang door een ander liedje. “Snel, denk aan iets anders. Een andere kleur. Rood. Nee, niet wéér Marco Borsato. Te laat: “Vandaag is rood de kleur van jouw lippen…””

Ik zet een raam open. “Staring at a blank page before me, open up a dirty window / Let the sun illuminate the words that you could not find…” Eén van mijn lievelingsnummers staat altijd op stand-by. Dit is er ééntje van Natasha Bedingfield die relatief vaak afgespeeld wordt door mijn jukebox en die ik met liefde meezing. Afgelopen week werd ik verrast door een nieuwkomer. Buiten hoorde ik vogeltjes fluiten en in mijn hoofd klonk “Please tell me why do birds sing when you’re near me?” van Saybia. Leuke vondst van mijn hoofd. Jammer dat ik nu constant vogeltjes hoor en dit liedje dus ook steeds vaker langskomt. Nu ik dit typ geeft de jukebox me een alternatief: “Three little birds sat on my window and they told me I don’t need to worry…” De stem van Corine Bailey Rae stelt me gerust. Wat een rijkdom eigenlijk, zo’n mentaal archief in tijden zonder concerten, zonder live muziek en muzieklessen.

Of het een goed idee is dat ik nog langer alleen naar de muziek in mijn hoofd luister weet ik niet. Mijn vriend zei laatst al dat ik op een non begin te lijken. Maar dat was vooral omdat ik mezelf had ingepakt in een sjaal, tegen de onverwachte kou. De jukebox haakte in met “non, non, rien n’a changé, tout, tout a continué…” Met deze minder geruststellende woorden zet ik de radio maar weer aan, in de hoop op een nieuw geluid.