Sporten in het sportcentrum. Waarom doe ik het toch? Om mensen te kijken natuurlijk. Mensen die mij aan hamsters in een kooitje doen denken. Aan de raamkant staan ze opgesteld, de apparaten met menselijke hamsters er op. Vanachter glas kijken ze bezweet naar buiten.
Een blond meisje zit op een stoeltje en drijft met haar handen een waterrad aan. Ze is matig fanatiek. Misschien heeft ze door dat ze zo geen graan zal malen, dat het allemaal verspilde energie is. Rechts van haar galoppeert een ander meisje ervandoor op een loopband. Toch is er geen ontsnappen aan.
Links van de raddraaister staat een crosstrainer die niet in gebruik is. Stuk. Daarnaast gaat een jongeman helemaal los op een crosstrainer die het nog wel doet. Het is de vraag voor hoe lang, want hij bestijgt en bevecht het ding alsof het een stier is die getemd moet worden. Hij grijpt het bij de horens en trapt in het luchtledige terwijl hij kronkelt als een bezetene. Ik wist niet dat iemand zich in zulke bochten kon wringen. Het zal de muziek die via een koptelefoon zijn hoofd binnenstroomt wel zijn.
Ik heb dat zelf altijd met het pompende geluid van The Heavy’s How you like me now. Als ik dat hoor, begin ik ook altijd spastische bewegingen te maken. Voor ik het weet sla ik wild om me heen. Om te voorkomen dat ik al te veel schade aanricht, of het risico loop dat ik een van de aanwezige vierkante mannen of vrouwen voor het hoofd stoot, beweeg ik richting uitgang. Dan kom ik er achter dat de deur op slot zit. En mijn water is bijna op! Een gevoel van wanhoop krijgt de overhand. Ik begin aan de tralies te krabben. Bovendien kijk ik zo zielig mogelijk. Met ogen zo groot dat Bambi er in zou verdrinken. Help!
0 reacties