Kent u die mop van het bier dat op was? Dat was het niet. (Ik zei niet dat het een leuke mop was). In Keulen schenken obers Kölsch: de plaatselijke pils. Bovendien zijn ze allergisch voor lege glazen, ontdekten mijn vrienden en ik tijdens ons stedentripje.
Als je in Keulen bent, kun je niet om de Dom heen. Of ja, dat kan eigenlijk heel goed, maar iedere rechtgeaarde toerist zal er een bezoekje aan wagen. Wij dus ook. Alleen hou ik niet zo van drukte en grote hoogtes hoeven voor mij ook niet zo. (Ik heb geen hoogtevrees, het is de diepte die me niet aanstaat.) Om de Dom te beklimmen moet je eerst in een rij gaan staan voor je kaartje, om vervolgens eveneens in een rij omhoog te klimmen. Wankelend een nauwe trap op, met iemand die achter je kont aanloopt terwijl je zelf ook tegen zo’n volle maan aankijkt. En dan kan er ook nog verkeer naar beneden komen. Daar had ik niet zo’n zin in en een van mijn vrienden gelukkig ook niet. Daarom lieten we onze minder luie makkers daar achter en spraken af om elkaar later weer te treffen.
Het was bijna middag, dus gingen we op zoek naar een café of een bar. Zo liepen we tegen een Brauhaus aan met de toepasselijke naam “Früh am Dom”. Een groot gebouw dat van binnen een oneindig grottenstelsel van grote en kleine met tafeltjes en bankjes gevulde kamers bleek. We namen plaats aan een tafeltje. Ik had wel zin in koffie, maar daar kwam niets van in. ‘Plonk! Plonk!’. Opeens stonden er twee biertjes voor onze neuzen. Kölsch. De Duitse ober keek ons nauwelijks aan, zei niets, turfde twee streepjes op de achterkant van een bierviltje en liet dat achter op onze tafel. Weg was hij. Aangezien we vroeger hadden geleerd dat je een gegeven paard niet in de bek moet kijken en het duidelijk ‘beer o’ clock’ was, maakten we er maar het beste van. Proost!
Het schoot me bovendien te binnen dat ik hier over gelezen had in de beduimelde reisgids die ik van de bibliotheek geleend had. Met Keulse obers valt niet te spotten: als klant heb je maar te drinken wat zij serveren. Voorkeur: Kölsch. Anders sluiten ze je op in een kelder. ‘Das Loch’, noemen ze die. Sommige toeristen zijn nooit meer teruggezien. Verder vervangen ze je lege bierglas ongevraagd door een vol glas, tenzij je met een viltje op je glas duidelijk maakt dat het wel welletjes is. Ik durfde het viltje er pas na een paar biertjes op te leggen. Tot mijn opluchting mochten we betalen en vertrekken.
Voordat mijn vrienden en ik Keulen een paar dagen later weer per trein achter ons zouden laten, gingen we op weg naar het station nog even bij een Duitse snackbar langs. Je verlaat Duitsland immers niet zonder een currywurst te eten: het Duitse equivalent van een frikandel. Je weet niet wat er in zit en dat wil je ook niet weten. Mysterieus vlees met een pittig sausje. We deden onze bestelling bij een mollig meisje terwijl we aan de bar zaten die de frituur volledig omsloot.
Terwijl ik op mijn currywurst zat te wachten, keek ik naar het televisiescherm dat aan een muur achterin de zaak hing. Daar waren beelden van de wonderbaarlijk wrede wereld der vissen op te zien. Een platte vis had zich ingegraven in het zand op de bodem en overviel als een onderwaterstruikrover nietsvermoedende visjes die langs zwommen. Hij slokte ze simpelweg met 1 hap naar binnen. Er werd hier niet geturfd. Ik begon ook wel trek te krijgen. Het duurde gelukkig niet lang tot de curryworst voor me werd neergezet en hij smaakte me goed. Keulen is de moeite waard. Al is het maar voor de Kölsch en curryworst.
0 reacties