De herfst hangt in de lucht. Letterlijk: de blaadjes hangen nog. Tussen de groene bladeren aan de bomen buiten mijn raam verschijnen tinten geel, oranje en vuurrood. Dit gaat niet helemaal gelijkmatig. Sommige bomen zijn in een verder gevorderd stadium van herfstkleuren dan andere. Verder ruik ik de herfst ook. De geur heeft iets zoets, met ondertonen van kaneel en vergankelijkheid.

De herfst was het favoriete jaargetijde van mijn moeder. Zij hield ervan om dan te gaan wandelen. Ik stel me voor dat ze in het bos liep met mijn vader toen ze een jonge vrouw was. Met lang donker haar dat over haar schouders viel en dat niet eens zoveel langer was dan het haar van mijn vader die naast haar liep met Spetter, de Dalmatiër. Juist in de herfst was ze, later, altijd op haar mooist gekleed: met een stijlvolle antieke bontjas en bijpassende bruine laarsjes.

Zelf zat ik in die tijd van het jaar als kind vooral in de hoek van de bank genesteld. Met een goed boek, thee en kaneelkoekjes binnen handbereik. Bij voorkeur met wind en regen op de achtergrond als soundtrack. Ik weet niet meer wanneer ik wat las, maar de kans is groot dat er iets van Roald Dahl of Thea Beckman op mijn schoot lag. Roald Dahl bracht mij in aanraking met spannende en duistere verhalen, terwijl ik dankzij Thea Beckman (en schrijvers als Tonke Dragt, Rosemary Sutcliff en Jan Terlouw) besmet werd met een levenslange liefde voor historische romans en boeken over geschiedenis. Soms zat mijn moeder naast mij in haar eigen boek te lezen. Via haar boekenkast maakte ik later kennis met het werk van uiteenlopende schrijvers als Jan Wolkers, Harry Mulisch, Boudewijn Büch, Agatha Christie en Koos van Zomeren.

Helaas is mijn moeder al meer dan tien jaar alleen in mijn herinneringen (en in die van de andere mensen die haar gekend hebben) en mijn DNA aanwezig. Ze werd geboren in oktober en stierf in november, in de herfst van haar leven, aan de gevolgen van kanker. Vandaar dat de verkleurende blaadjes mij altijd aan haar doen denken. Mijn moeder schreef over zichzelf in de afscheidsrede die tijdens haar uitvaart werd voorgelezen: “Een ieder hier aanwezig kent hooguit een stukje van mij. Dat is goed.” Dat stukje blijf ik koesteren.


6 reacties

Madelon · 8 oktober 2018 op 09:53

Mooie ode aan de herfst en je moeder.

Mimi limpens · 8 oktober 2018 op 10:56

Dag Tim,de fijne,warme herrinneringen van je moeder prachtig omschreven.Als ik bij je vader ben,zie ik haar foto aan de muur,de hond,en hoor ik de liefdevolle woorden van Pa over haar.liefs Mimi

Remco Wachelder · 8 oktober 2018 op 11:10

Mooi geschreven, Tim. Ook ik koester een stukje.

Rob Verkerke · 8 oktober 2018 op 16:17

Openhartig. Mooi geschreven ook.

petratekstentaal · 8 oktober 2018 op 19:00

Prachtig en ontroerend, Tim. Dankjewel

Maarten · 8 oktober 2018 op 21:13

Mooi geschreven, ik waande me even ergens anders door je verhaal. ;).

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.