Een eenzaam winters blaadje dwarrelt de openstaande treindeur in. Op zoek naar gezelschap. Hij is bruin, dor en broos. Een overblijfsel van de herfst en een verre zomer.

Eerder die dag draaiden eveneens verdorde familieleden samen met gebroken takjes kolkende rondjes voor de poort van mijn vader. Op het moment dat hij de poort opende, waaiden ze naar de overkant. Om later stiekem weer terug te zwerven. Als achtergelaten hondjes op zoek naar hun baasje.

Dat hebben ze goed gezien: mijn vader is een zorgzame man. Volgende week veegt hij ze wel op.


0 reacties

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.