Het was aardedonker. We bliezen onze handen warm op een verlaten parkeerplaats. Waarom stonden we hier te blauwbekken, op nog geen kwartier rijden van huis? Het huisjespark lag er verlaten bij. De chalets waren donkere beesten, die in het duister op ons wachtten.
(meer…)
Toen ik nog in de boekhandel werkte, had ik met de eigenaar met enige regelmaat een terugkerend gesprek. ‘Leeft ’ie nog?’ zeiden we dan. We wisten allebei over wie het ging: dichter en schrijver Remco Campert. In zijn laatste jaren zag hij er broos uit, dronk hij nogal stevig en vooral – hij was de negentig al gepasseerd. De reden dat we dat aan elkaar vroegen, was een heel prozaïsche: op het moment dat hij zou overlijden, wilden we natuurlijk wel Campert zo compleet mogelijk op de plank hebben. De één zijn dood… afijn.
(meer…)
In Amersfoort vind je aan een grachtje het Mondriaanhuis. Voordat Piet Mondriaan een beroemd kunstenaar werd en een flamboyant leven leidde in Parijs en New York, sleet hij zijn dagen als onderwijzerszoon. De zoon bovendien van een vader die vond dat je met schilderen je brood niet kon verdienen. Als die vader toch eens had geweten dat zijn voormalige huis ooit zou worden ingericht als museum, gewijd aan zijn zoon.
(meer…)
Kort geleden was ik een kleine week in Parijs voor werk. Samen met nog 19 andere vertalers uit het Frans van over de hele wereld was ik uitgenodigd door het Institut Français voor een ‘Focus’ – een programma van een week waarin we in gesprek gingen over de stand van zaken van het vertaalvak, mogelijke subsidies, de vertaalpraktijk. We aten chocoladebroodjes bij het ontbijt en dronken wijn vanaf de lunch. Om nog maar te zwijgen over de dansavond in een soort markthal, waar ter gelegenheid van het literaire festival een hele bigband was neergezet.
(meer…)
‘Dag, ik ben zuster Hadewych.’ Ik hoorde haar nog voor ik haar zag: een kleine vrouw in een zwart-wit habijt, met een bril in een rond gezicht en wat plukken grijs haar die onder een zwarte kap vandaan kwamen. Ik had zelf bij mijn mede-Open-Monumentendag-bestuursleden geopperd om het weekend af te sluiten bij de zondagsvespers van de zusters. Nu ik oog in oog stond met zuster Hadewych, wist ik me alleen opeens geen houding meer te geven. Ik was me ook erg bewust van mijn blote schouders.
(meer…)
Als ik mensen vertel dat ik dicht bij het station woon, verwachten ze niet dat het maar 25 meter lopen is. Ik woon zó dichtbij dat ik uit mijn raam kan communiceren met vrienden op het perron, en die maken inmiddels allemaal gebruik van mijn Wifi-netwerk als ze staan te wachten op de trein. Na zes jaar hier wonen ben ik gewend aan de reuring voor mijn deur. Al die voorbijtrekkende treinen vind ik wel iets gezelligs hebben. Naast NS-treinen komt ook Arriva langs, de internationale trein naar Duitsland en ik heb zelfs eens vol verbazing een stoomtrein voorbij zien tuffen. De goederentreinen ’s nachts zorgen er soms voor dat ik lig te trillen in mijn bed, maar de trage cadans sust me weer in slaap.
(meer…)
Het was lang geleden dat ik op een festival had gestaan, en in de buurt van Lochem was ik überhaupt nog nooit geweest. Maar ik had een dag Mañana Mañana cadeau gekregen en dus kwam het toch zover. Voor wie nu denkt Mañana-wattes: dat was ook mijn eerste reactie. Het bleek een driedaags alternatief festival te zijn in de bossen van Laren. Muziek, theater, drank en spijs inclusief. En hangmatten, maar daar kwamen we pas ter plekke achter.
(meer…)
Het was vlak voor Pasen en van een vriendin kreeg ik een appje: ‘De voorverkoop is gestart!’ Ik keek naar buiten, zag hoe het hoosde en wist ook zonder mijn ramen te openen wel hoe koud het was. Eén ding stond vast: ook dit jaar leek het begin van het zwemseizoen te vroeg te komen. En net als ieder jaar vroeg ik me af waarom ik mezelf dit ook alweer aandeed: buiten zwemmen.
(meer…)
Het klinkt als het begin van een sprookje of een slechte grap. Er was eens een vrouw in Doetinchem en die struikelde over een wolf in haar achtertuin. Maar we weten allemaal dat de werkelijkheid soms vreemder is dan welk verhaal dan ook. En zo gebeurde het dat een jonge wolf zijn toevlucht nam tot een rijtjeshuistuin omdat hij moe was geworden van zijn omzwervingen. Bij die omzwervingen was hij eerst al gestuit op mevrouw de Wolf-De Wolff (echt waar). Hij lag net lekker te slapen toen hij voelde hoe hij geprikt werd, en kort daarna voelde hij helemaal niets meer. Tot hij weer wakker werd in het bos en nog vaag het gevoel had dat hij in de wereld van de mensen was geweest. Maar misschien had hij dat gedroomd.
(meer…)
Toen ik vorig jaar een paar maanden mijn vertaalanker had uitgeslagen in Bologna, wilde ik er al heen. Ik was er al twee keer bijna, één keer toen ik Pompeii bezocht en één keer toen ik er overheen vloog onderweg naar Sicilië. Nu is het dan eindelijk zover en kan ik ze in het echt gaan bewonderen: Napels en de Napolitanen.
(meer…)