Carlijn Brouwer

Ramses

Wat doe je als je drukkerij failliet gaat? Dan begin je in een vlaag van grootheidswaanzin een uitgeverij die ontzettend dure boeken maakt. Die boeken laat je dan in kleine oplage drukken, want schaarste creëert vraag – en tot je grote verbazing werkt het nog ook. Dat is heel in het kort het verhaal van uitgeverij Komma. En wonderschone artefacten zijn het: voor 22.750 euro heb je al een facsimile van vier schetsboekjes van Van Gogh. Inclusief opbergmeubel en monografie.

(meer…)
Door Carlijn Brouwer, geleden

Eilandjes

Iedereen heeft wel van die films, boeken of series die je van voren naar achteren kent, maar die je er desondanks (of juist daarom) steeds weer bij pakt. Eén zo’n film is voor mij About a boy (2002): nietsnut Will (Hugh Grant) leeft van de royalty’s van zijn vaders kersthit en verdoet zijn dagen met vrouwen versieren, in dure auto’s rijden en naar de kapper gaan. Hij heeft geen diepgaande vriendschappen of relaties, waarover iemand op een gegeven moment hoofdschuddend opmerkt: ‘No man is an island.’ Waarop Will zegt: ‘I’m a bloody island. I’m bloody Ibiza.

(meer…)
Door Carlijn Brouwer, geleden

Koffie

Ik ontbijt blijkbaar al jaren met vruchtensap. Nooit geweten. Vorige week kwam ik tot de schokkende ontdekking dat koffie fruit is. Een steenvrucht, net als mango’s, abrikozen en olijven. Het nieuws kwam van betrouwbare bron: een van de medewerkers van koffieplantage Finca La Laja in Gran Canaria. Een paradijselijke plek, gelegen in een dal dat afwisselend zwart zag van het vulkanisch gesteente en groen van de palmbomen en cactussen. Op de plantage werd niet alleen koffie verbouwd, maar ook druiven, avocado’s en bananen. Nog voor lunchtijd waren er twee glazen wijn in onze magen verdwenen. Om ons heen ruiste een warm windje door de gewassen. Het afsluitende kopje koffie wekte ons niet uit deze droom.

(meer…)
Door Carlijn Brouwer, geleden

Halloween

Voor het eerst in mijn leven was ik uitgenodigd voor een herfstfeestje. Toen ze nog in de VS woonden, vertellen twee Amerikaanse vrienden me, organiseerden ze dit soort dingen om de haverklap. In de jaren dat ze in Italië woonden (in Bologna, waar onze meanderende vriendschap begon) was de traditie naar de achtergrond geraakt. Maar ze waren pas een paar maanden in Nederland, en een herfstfeestje klonk als een goed excuus om wat mensen bij elkaar te krijgen. Bovendien was het weer precies slecht genoeg om al vroeg in het seizoen te verlangen naar een gezellige get-together binnenshuis.

(meer…)
Door Carlijn Brouwer, geleden

Hotel

Bloedirritant vind ik haar altijd: Wendy Torrance, de nogal hysterische vrouw van schrijver Jack Torrance in The Shining. Toegegeven, van opgesloten zitten in een gigantisch verlaten hotel zou ieder mens ongemakkelijk worden. Zeker wanneer het steeds harder begint te sneeuwen en je man met de dag gekker gedrag begint te vertonen. Maar dat overdreven gejammer en gesmeek van Wendy werkt me altijd op de zenuwen. Ik weet het, over de doden niets dan goeds, maar wijlen Shelley Duvall vind ik in haar rol van Mrs. Torrance echt een draak van een vrouw.

(meer…)
Door Carlijn Brouwer, geleden

Aapjes

Eigenlijk hadden we er drie moeten kopen. Tovereieren. Zo noem ik ze maar, de eieren die we vorige week kochten in het dierentuinwinkeltje voor het neefje en nichtje van mijn vriend. De dingen hebben het formaat van – zo stel ik me voor – een gemiddeld dodo-ei. Als je ze een paar dagen in het water laat liggen komt er een levensecht beestje uit. Levensecht, niet levend. We krijgen nu updates over de stand van zaken van De Eieren: er is inmiddels een deel van de schaal verdwenen, daaronder is het vooral zwart. Van de hypothetische pinguïn en schildpad is nog geen spoor. We hadden nog voorgesteld om er een webcam op te zetten, zodat we live konden meegenieten van het hele proces. Het voelt bijna alsof je wacht op een écht beestje. En ik denk: had ik ook maar zo’n ei.

(meer…)
Door Carlijn Brouwer, geleden

De goelag is nooit dood geweest

De onverschrokken held en de ratachtige tiran. De hoop van het volk, die wordt weggestopt in een onherbergzaam gebied in een gevangenis – die hoort uiteindelijk toch te ontsnappen? Het recht hoort toch te zegevieren? Dat geldt misschien voor James Bond-films, maar niet voor Rusland. Daar wordt iedereen die het niet eens is met tsaar Poetin gevangengezet in een strafkolonie. Afgebeuld in een kamp boven de poolcirkel, soms niet eens zó ver van de bewoonde wereld. De goelag is nooit dood geweest. Aleksej Navalny is dat wel.

(meer…)
Door Carlijn Brouwer, geleden