Ik ben op mijn werk en ga naar het toilet. De toiletruimte bestaat uit een voorportaal met een wastafel en twee deuren die naar toilethokjes leiden. Op het moment dat ik de ruimte binnenstap, gaat de deur van het rechter toilethokje open en komt er een bebaarde collega naar buiten. We begroeten elkaar als de vreemdelingen die we voor elkaar zijn. Terwijl ik op het linker toilethokje afsteven, loopt de collega rechtstreeks naar buiten. Zonder handen wassen.
(meer…)
Ik moet steeds denken aan een geschiedenisles die we kregen op de middelbare school. Ik denk dat het over de Eerste Wereldoorlog ging. In tegenstelling tot Tim ben ik erg slecht in het onthouden van geschiedkundige feiten. Wat ik wel onthouden heb, is dat het maatschappelijke sentiment in de begindagen van die oorlog erg strijdbaar, bijna enthousiast was. Bevreemdend vond ik dat. De mensen gingen er vanuit dat de oorlog snel over zou zijn. “Even” vechten, “even” doorzetten, “even” je dienstplicht uitvoeren, “even” verzetten. Nationalisme vierde hoog tij. Nederland hield zich dan neutraal, maar andere landen grepen hun kans om hun spierballen te showen.
(meer…)
Afgelopen week kwam de lange ambtstermijn van bondskanselier Angela Merkel officieel tot een einde. Voordat het zover was nam ze afscheid tijdens een traditionele Taptoe. Als haar afscheidslied koos ze het nummer Du hast den Farbfilm vergessen van Nina Hagen. Zowel deze keuze als het nummer bewijzen volgens mij dat Duitsers wel degelijk humor hebben. Dat een zo kleurrijk figuur als Nina Hagen zich beklaagde over haar lot in zwartwit vind ik grappig. En dat Angela Merkel fan blijkt te zijn van deze Duitse punkrocklegende vind ik ook geweldig.
(meer…)
Het stemmen voor de Top2000 is weer begonnen. Ik heb een zwak voor die lijst die vaak hetzelfde liedje is, maar af en toe iets nieuws bevat. Dit jaar eindigt ongetwijfeld hetzelfde als vorig jaar, vooral nu we opnieuw met beperkende maatregelen zitten die de zorg (en ons) moeten helpen. Als ik de lijst van 2020 eens bekijk, zie ik veel toepasselijke nummers. De School is nog open en we hebben dan wel een Avond zonder Clocks, maar van een avondlockdown is wel sprake.
(meer…)
De meeste mensen die ik de laatste weken sprak hebben hetzelfde als ik. Je vraagt: hoe gaat het? En ze reageren met: ‘Goed.’ En dan komt het. Iets in de strekking van: ‘Nou ja, eigenlijk vind ik het best een pittige tijd. Dat coronagedoe. De spanning die in de lucht hangt bij familie en clubjes. De maatregelen. De afgelaste feestjes. De vraag: mag het nog? Kan het nog? Hoe moet dit nu verder?’ Ja, ik vind het ook pittig. In elk gesprek gaat het erover, iedereen is ermee bezig. Om moe van te worden. En dat in de herfst.
(meer…)
Ik lig op mijn buik terwijl een verpleger me in een soort houdgreep tegen de grond gedrukt houdt. Ik kan niet meer dan een paar seconden buiten bewustzijn zijn geweest, maar toch baal ik er van dat ik in deze benarde positie terecht ben gekomen. Dit alles speelt zich af op de eerste tropische dag van dit jaar. Ik zal beginnen bij het begin.
(meer…)
Waarover schreef ik in godsnaam
Pre-corona?
Voordat mijn brein in staat van alert-zijn
Nooit meer iets anders opving
Dan nieuws en ellende
En mijn eigen hersenspinsels
Weet je nog, in 2020? Of nee, het was nét 2021. Dat we ruim een jaar met die coronapandemie zaten. Iedereen moest toen thuiswerken. Kinderen konden niet naar school. Ouders werden gillend gek. En kinderen trouwens ook. Winkels waren dicht, de horeca ook. Geen theater, geen voetbal, geen pretpark, niks om naar toe te gaan. En toen kwam die avondklok. Zo, dat werkte best wel averechts.
(meer…)
We zijn aangekomen bij mijn laatste column van het jaar, en hij moet eerlijk gezegd uit mijn tenen komen. Ik zal niet de enige zijn die ontzettend klaar is met dit jaar! Je kunt op dit moment terugblikken naar alles wat niet door kon gaan door corona, of alle inzichten die de pandemie je heeft opgeleverd. Ik kies ervoor om een lijstje te maken met 10 van mijn eerste keren uit 2020. Ondanks, of misschien wel dankzij alle coronamaatregelen heb ik het afgelopen jaar namelijk toch veel nieuwe dingen meegemaakt en gedaan. Hier zijn ze, in willekeurige volgorde.
(meer…)
Ik praat steeds meer met Bella. Ze is ook al wat ouder: vandaag is ze jarig! 2 jaar. Dan krijg je toch een steeds gelijkwaardigere relatie. Vorig jaar was ze nog een puppy. Inmiddels is Bella fysiek volwassen en kan je toch echt betere gesprekken aanknopen. Samen reflecteren op gebeurtenissen en bepaald gedrag niet enkel afkeuren, maar ook toelichten waarom.
(meer…)