Nijmegen

Kerken, kerk

Kerken, kerkten, gekerkt

Het is ruim een week geleden dat ik met mijn koor (Popolo) optrad op een mooie buitenlocatie bij een voormalig klooster in de Nijmeegse wijk Hees. Terwijl ik daar in afwachting van het moment dat we mochten gaan zingen stond te keuvelen met een paar koorgenoten, leerde ik een nieuw woord. Een sopraan gaf aan dat ze het gebouw al kende omdat haar zus er gekerkt had. Kerken als werkwoord! Dat was nieuw voor mij. Het betekent dat een kerkgemeenschap gebruik maakt van een bepaald gebouw (niet per se een kerk) om daar hun diensten te kunnen doen.

(meer…)
Door Tim Wachelder, geleden
oordoppen, tinnitus

Tims Tinnitus

Het is midden in de nacht als ik op mijn bed plof. Het plafond draait van de alcohol in mijn bloed en de uitgaansmuziek piept nog na in mijn oren. In mijn studententijd kwam dit met enige regelmaat voor en de piep trok de volgende dag weer weg. Toen hing er een naambordje naast de ingang van de studentengang waar ik woonde waarop mijn voornaam verkeerd gespeld werd. Volgens de studentenhuisvesting heette ik Tin Wachelder. Tegenwoordig spelt mijn naambordje keurig de juiste naam, maar kleeft tin op een andere manier aan mij: ik heet Tim en heb tinnitus.

(meer…)
Door Tim Wachelder, geleden
fijne dag, zonnestraal in donkere grot

Een fijne dag

Vorige week donderdag liep ik aan het eind van de middag vanuit mijn werk naar de fietsenklemmen tegenover het kantoorgebouw. Tussen twee rijen ‘fietsijzers’ in was een blond meisje bezig iets in het wit op de stoeptegels te krijten. Ik kon niet meteen lezen wat, omdat ik slecht ben in het ondersteboven lezen van teksten. Terwijl ik met een boogje om haar heen liep richting mijn geparkeerde fiets, trok ze een nadenkend gezicht. Ze overwoog met welke woorden ze de zin die ze begonnen was af zou maken. Toen ik mijn fiets had bereikt, de sloten had geopend en omkeek, kon ik zien wat ze geschreven had: “Heb een fijne dag.”

(meer…)
Door Tim Wachelder, geleden
hamburger

Hamburger

Tijdens het lezen van een bericht van de NOS over de Australian Open struikel ik over een verwijzing naar de Duitse tennisser Alexander Zverev als een ‘Hamburgerer’. Hier klopt iets niet. Daarom blijft het woord als een stuk kauwgom onder een schooltafel aan mijn gedachten plakken. Toen ik het bericht later nogmaals opzocht had een redacteur het gekke woord verwijderd. De verwijzing naar de geboorteplaats van de tennisser was in geen velden of wegen meer te bekennen. Hij werd alleen nog als Duitser aangeduid.

(meer…)
Door Tim Wachelder, geleden
verhuiswagen

Stressvol

Verhuizen schijnt op 3 te staan in de top 3 van meest stressvolle gebeurtenissen in een mensenleven; na het verliezen van een dierbare en een echtscheiding. Nu kan ik me nog wel stressvollere situaties inbeelden, maar dat telt blijkbaar even niet mee. Trouwens, ik denk ook dat het nogal wat verschilt hoe zo’n verhuizing dan verloopt, want er kán natuurlijk van alles misgaan, maar het hoeft niet.

(meer…)
Door Linda Schlief, geleden

Marktplaats

Wil er iemand een piano? 40 jaar oud, de lak is wat beschadigd maar het geluid is nog mooi. Of een kledingkast? Een bed? Een uitschuifbare eettafel? Een houten kastje? Eén maal, andermaal… Jazeker, ik heb de Marktplaatswereld betreden met de meubels die we niet meenemen naar ons nieuwe huis. Wat ik tot nu toe heb geleerd is dat het wonderwoord “gratis” is. De spullen die dat in de advertentie hadden staan waren binnen een dag weg.

(meer…)
Door Linda Schlief, geleden
verhuisdozen

Honderdzestig dozen

“Weinig spullen,” had de verhuizer gezegd. “Voor zo’n groot huis.” Hij kwam een paar weken geleden bekijken hoeveel werk het bedrijf zou hebben aan het verhuizen van onze inboedel. Omdat we voor de verkoop en bezichtigingen al ontzettend hebben opgeruimd en geselecteerd, is er niet veel over van wat er jarenlang opgeslagen stond in het jarendertighuis van mijn vriend. Een aantal meubels nemen we ook niet mee, want die worden vervangen in het nieuwe huis. Dat scheelt.

(meer…)
Door Linda Schlief, geleden
Oude tv en videobanden. Ingehaald door de tijd.

Ingehaald door de tijd

Met mijn handen vol boodschappentassen liep ik van de supermarkt terug naar huis. Een vrouw met een gezicht als een in de zon gedroogde appel kwam me tegemoet op een soort snorfiets. “Mag ik u iets vragen?”, vroeg ze. Natuurlijk mocht dat. “Weet u waar de videotheek is? Die zou hier in de buurt zijn.” Mijn eerste gedachte was: “Ben ik in een parallelle tijdslijn beland?” Mijn tweede: “Een videotheek. In mijn buurt?!”. Ik antwoordde: “Nee, die ben ik hier in de buurt nog nooit tegengekomen. Ik kan u dus niet de weg wijzen helaas. Succes.” Als ik mijn handen niet vol had gehad, had ik ter plaatse op mijn slimme telefoon gezocht waar de videotheek was. Ik nam me voor om dit mysterie later uit te zoeken.

(meer…)
Door Tim Wachelder, geleden
Foto van de Waal en Nijmegen

Vaarwel Nijmegen

Ik houd van Nijmegen, maar het is tijd om Havana aan de Waal te verlaten. Het is de stad waar ik ruim 10 jaar geleden ging studeren en wonen. Mijn eerste stappen onder moeders vleugel vandaan. Na mijn eerste studentenjaar, waarin ik nog thuis-thuis woonde, in Arnhem-Zuid, besloot ik dat het tijd was op eigen benen te staan. Ik vond vrij snel (soms heb je mazzel) een studentenkamer in een huisje dichtbij het centrum van Nijmegen. Daar woonde ik vier jaar totdat de muren op me af kwamen en ik er weg wilde.

(meer…)
Door Linda Schlief, geleden