De stellages omarmen de Dom van Utrecht als moeders die hun kinderen tegenhouden bij een drukke weg. Ik sta bovenin terwijl de lappen stof die de stellages omkleden klapperen in de wind. Huiverend duik ik weg in mijn jas. De rondleiding in de toren van ruim 112 meter hoog zit er bijna op.
(meer…)
Ik zit naast Rob op het hoge balkon, recht tegenover het klassiek vormgegeven podium van theater Carré. De zaal onder ons en het publiek om ons heen gonst. We hoeven geen afstand te houden, want bij de toegang hebben we een negatief testresultaat of vaccinatiebewijs laten zien. Een beetje onwennig is het nog wel. Het is lang geleden dat ik zij-aan-zij met een vreemde zat. De man aan mijn rechterkant heeft een design van mini-avocado’s op zijn overhemd. Er hangt een vrolijke, verwachtingsvolle sfeer in de zaal. Veel grijs haar, dat wel. Rob wijst me erop. Ik ben zoals vaak in deze setting één van de jonkies. Veel van de mannen lijken op die ene waar we voor komen: Herman van Veen.
(meer…)
Afgelopen donderdagavond ging ik naar een concert van Mika in Tivoli Vredenburg, Utrecht. Het was de vijfde keer dat ik deze artiest op zag treden; ik ben dan ook al sinds mijn 15e fan van hem. Zijn opvallende verschijning in bont gekleurde kleding, skinny jeans en met gekke sieraden om was voor mij hét voorbeeld hoe te leven. Ik wilde hem zijn, ik wilde mét hem zijn, ik wilde ook zó ontzettend mezelf durven zijn.
(meer…)