Ik ben sinds kort 30 en dat schijnt best een ding te zijn. Het derde decennium van mijn leven heb ik overleefd en dat is natuurlijk ook wel een prestatie. Tot je twintigste wordt je toch min of meer door het leven geleid: door ouders, school en studie. Daarna moet je het meer zelf uitzoeken.
(meer…)
Vorig jaar bezocht ik samen met een vriendin een concert van het Gelders Orkest in Arnhem. We zaten op het balkon en keken neer op het podium waar het orkest zich bevond. Aan de overkant hingen enkele figuren over de rand van het andere balkon. Ze deden me denken aan ondeugende kinderen die terwijl hun beentjes over de rand van de boomhut bungelen, kijken wat er in de tuin van de buren gebeurt. Deze mensen waren echter al lang geen kinderen meer. Daar was hun haar te grijs voor. Bovendien kon ik vanaf de andere kant van de zaal hun rimpels tellen.
(meer…)
Laatst zapte ik langs SBS 6. Ik zag Piet Paulusma die in het oog van een storm het weer presenteerde. Het water klotste op de rotsen achter hem, wind en regen teisterden hem. Ze beukten op zijn gezicht tot zijn kop op die van Sylvester Stallone leek. Bovendien praatte hij nog onverstaanbaarder dan normaal. De dames in de studio maakten zich duidelijk zorgen om hem. Het lijkt erop dat hij zijn best deed om door het water de zee in gesleept te worden. Ik snap wel dat hij het gevaar opzoekt. Hij zit namelijk in zijn reservetijd. Hij is te oud voor het weer bij SBS, vindt men. Zijn werkgever verlengt zijn contract niet. Dat gaat je als ervaren weerman natuurlijk niet in je koude kleren zitten.