De eerste demonstratie waar ik ooit heen ging, was er een in Nijmegen, naar aanleiding van de aanslag op het Franse satirische weekblad Charlie Hebdo. Ruim 10 jaar geleden alweer, in januari 2015. Ik was op dat moment nog bezig met mijn masteropleiding Nederlandse Letterkunde, bracht mijn dagen door in de bibliotheek van de universiteit, achter een computer of met mijn neus in de boeken.
(meer…)
Vorige week overleed mijn opa nadat hij COVID-19 had opgelopen. Zijn lichaam bestreed het virus, maar het bleek te zeer verzwakt om goed te herstellen. Op 87-jarige leeftijd nam hij afscheid van deze wereld. Mijn oma blijft alleen achter, na ruim 60 jaar huwelijk met haar enige grote liefde.
(meer…)
Het schijnt dat er een nieuw jaar is begonnen. Een nieuw decennium zelfs. Het is januari 2020 en ik kijk verdwaasd uit het raam. Als de eerste twee weken van dit decennium symbool staan voor het vervolg, kan ik me schrap zetten. Nadat ik eind 2019 afscheid nam van mevrouw Plantsoen, kondigden de Roaring Twenty-Twenties zich aan met een plotselinge val, botbreuken, een longontsteking en het daaropvolgende overlijden van mijn lieve schoonvader.
(meer…)
Mevrouw Plantsoen is niet meer. Ruim anderhalf jaar geleden kreeg ze te horen dat ze ongeneeslijk ziek was. Slokdarmkanker. Bang was ze niet; toen ze hoorde dat haar einde nabij was, had ze twee wensen. Eén: dat ze nog een beetje tijd kreeg zodat de mensen om haar heen aan het idee konden wennen dat ze zou overlijden. Twee: dat ze in het laatste deel van haar leven nog anderen kon inspireren en angst voor de dood kon wegnemen.
(meer…)
Het is me gelukt! Mijn koffers zijn weer ingepakt. Ik was er eerlijk gezegd een beetje zenuwachtig over, want ik heb nogal wat souvenirtjes gekocht en gekregen in Toronto. Daarbij is het inpakken van koffers niet bepaald mijn grootste talent. Op de heenweg heeft vriendlief me ermee geholpen, omdat hij mijn kansloze inpakpogingen niet aan kon zien. In Canada stond ik er alleen voor.
(meer…)