Almere viert op dit moment haar vijftigjarig bestaan. In hetzelfde jaar dat grote broer Amsterdam 750 jaar oud is. Wat Almere bijzonder maakt is dat de meeste mensen die deze stad hebben bedacht net als een deel van de eerste inwoners nog in leven zijn. Daar kwam ik achter toen ik de stad begin oktober bezocht met een collega.
(meer…)
Nog voor ik mijn gordijnen open deed, voelde ik het: sneeuw. De lucht die door de kier van mijn slaapkamerraam drong rook anders, een frisheid die niet alleen door vrieskou komt. Het uitzicht dat ik vanuit mijn slaapkamer heb is op zo’n sneeuwochtend een Avercamp-schilderij: kleine mensfiguurtjes die krioelen in hun postzegeltuinen of op hun balkons, en op de achtergrond een molen. Sneeuw op de wieken. Het zijn de beste ochtenden, de ochtenden waarop ik niet weet hoe snel ik uit mijn bed moet komen en me moet aankleden. Weer kind.
(meer…)
Gandalf kijkt me streng aan van achter het glas van mijn boekenkast. Toch meen ik onder zijn snor en baard een zweem van een glimlach te zien. Hij is namelijk Gandalf de grijze: een tovenaar die streng kan zijn, maar die ook plezier heeft in de kleine geneugten van het leven. Zoals goed eten en drinken of het blazen van rookringen in de meest wonderlijke vormen. Hij heeft een grote affiniteit met hobbits en dwergen.
(meer…)
De eerste demonstratie waar ik ooit heen ging, was er een in Nijmegen, naar aanleiding van de aanslag op het Franse satirische weekblad Charlie Hebdo. Ruim 10 jaar geleden alweer, in januari 2015. Ik was op dat moment nog bezig met mijn masteropleiding Nederlandse Letterkunde, bracht mijn dagen door in de bibliotheek van de universiteit, achter een computer of met mijn neus in de boeken.
(meer…)
Bologna is een stad van geheimen – of althans: dat claimen de Bolognesi. Wie nieuw is in de stad, zoals ikzelf in 2022, krijgt al snel lucht van de ‘zeven geheimen’. Wat die zeven geheimen precies zijn, wil echter nog wel eens verschillen. Gek genoeg is een van de mooiste mysteriën van Bologna me altijd ontgaan. Tot ik er vorige week terugkwam en op het centrale plein van de stad een trappetje naar beneden ontdekte. Daaronder ligt een van de prachtigste filmtheaters die ik ooit in mijn leven bezocht – Cinema Modernissimo. Sinds kort kun je de zaal onder de grond weer bezoeken. Daar waar eind negentiende eeuw al een theater zat, en tussen 1915-2007 een bioscoop, zag ik met mijn vriend A Santanotte, een stomme film uit 1922.
(meer…)
“Welkom Bram”, zegt de lange man aan het hoofd van de eettafel terwijl hij zeer witte tanden bloot lacht en zijn hand uitsteekt. Ze schudden handen. “Mijn naam is Hugo de Raaf en ik ben de directeur van De Raaf & Co. Dit zijn mijn kinderen”, zegt hij met een zwaai van zijn arm richting het gezelschap om hem heen. “We hebben goede dingen over je gehoord.” Sommige van de jonge mannen en vrouwen stoten elkaar verwachtingsvol aan terwijl ze hem openlijk aanstaren.
(meer…)
Kale mannen lijken allemaal op elkaar. Net als alle baby’s op elkaar lijken.
Dat vind ik in ieder geval. Hun moeders zullen er vast anders over denken. Regelmatig meen ik in het voorbijgaan een kale man te herkennen. Blijkt het toch een onbekende kale man te zijn.
Ik staar naar een wit vel papier naast het vertrekstaatje van de bus. Lijn 50 (de mijne, uiteraard) is op zaterdag 27 september (dat is vandaag) opgeheven vanwege festiviteiten. Zuid-Europa – het zal ook eens niet. Dan zie ik dat ik niet goed gelezen heb. De buslijn rijdt nog gewoon tot 17 uur, en dat is het nog niet. Opgelucht plof ik neer op het bankje. Nog geen drie minuten later herhaalt de scène zich: een vrouw staart fronsend naar het vel papier en wendt zich dan tot mij. Of ik weet wat voor feest dat dan wel is.
(meer…)
Dankzij de A-Song-of-Ice-and-Fire-kalender die op mijn toilet hangt, zag ik dat een van mijn favoriete schrijvers jarig was op twintig september: George R.R. Martin. Felicitaties aan George. Ik hoop dat hij nog jaren in goede gezondheid leeft, maar sta ondertussen vast stil bij zijn nalatenschap.
(meer…)
Sinds afgelopen zomer heb ik pianoles. Eindelijk, want ik roep al lang dat me dat leuk lijkt. Vooral omdat ik in de afgelopen jaren zelf wat kleinkunstliedjes heb gemaakt. Tot nu toe heb ik altijd een pianist of een opname Lees verder