Ik pluk een bolletje stof uit mijn navel en val in het zwarte gat.
Als een bonk atomen snel ik door de kosmos.
Waarover schreef ik in godsnaam
Pre-corona?
Voordat mijn brein in staat van alert-zijn
Nooit meer iets anders opving
Dan nieuws en ellende
En mijn eigen hersenspinsels
De Germanen hadden hun heilige bomen onder de winterzon.
Ik heb een kop koffie op mijn balkon.
Stilte is
storm in het glas water,
jezelf inhouden tot je barst,
de ruimte tussen jouw voetstappen die mij verlaten hebben,
dat ik je mis.
Een eenzaam winters blaadje dwarrelt de openstaande treindeur in. Op zoek naar gezelschap. Hij is bruin, dor en broos. Een overblijfsel van de herfst en een verre zomer.