De paus is dood, lang leve de koning! Afgelopen zaterdag vierden Nederlanders Koningsdag en vond in Rome de uitvaart van paus Franciscus plaats. Hij stierf in het harnas op Tweede Paasdag, nadat hij de dag ervoor nog in vol ornaat de urbi et orbi had uitgesproken en allerlei hotemetoten had ontvangen.
(meer…)
Er zijn dagen dat ik mijn NOS-app nog weiger te openen. Soms is het gewoon te veel: een achterlijk kabinet, de aanhoudende ellende in Gaza, een zich in stilte voltrekkende humanitaire ramp in Soedan, de bullshit-machine van Trump. Moet ik doorgaan? Af en toe vind je in de deprimerend grijze nieuwsmassa een luchtig of hoopvol bericht. Misschien omdat de journalisten anders ook gillend gek worden achter hun bureau. Of omdat ze vroeger allemaal naar ‘De baas van het journaal‘ van Kinderen voor Kinderen hebben geluisterd. Hoe dan ook: het positieve nieuwsfeit van deze week was de Elandentrek in Zweden.
(meer…)
Ik had nog nooit stilgestaan bij reclamefiguranten. En ze staan zelden stil. Het fenomeen trok mijn aandacht toen ik een reclame zag waarin een maaltijdbezorger zich voorstelde als Tim en ik dacht: maar zo heet je helemaal niet makker!
(meer…)
Mijn vriend had het al een paar keer gezegd afgelopen week. Toen we in het Wageningse bos liepen, en bij het landgoed Hoekelum, bij Bennekom. “Het heeft al lang niet geregend!” Het was mijzelf nog niet echt opgevallen. Heeft het ’s nachts niet gemiezerd? Nee, blijkbaar niet. De grond is droog; de waterplassen gekrompen of verdwenen.
(meer…)
De poëzie van het leven zit in kleine dingen.
Der Alte die overleed, maar niet voordat hij honderd was.
We zijn weer voorbij het lentepunt – de equinox waarmee de lente officieel begint. Voor mij begint het voorjaar meestal al eerder dan 21 maart, wanneer de eerste niesbuien beginnen. Waar ik precies allergisch voor ben, weet ik niet, maar een vroegbloeiend iets is mij vijandig gezind. Dat ik zomaar ongecontroleerd in niesen kan uitbarsten, en ik steevast de verkeerde outfit aan lijk te trekken – zwetend als een dik ingepakt Michelinmannetje, of bibberend in een te dun bloesje – maakt dat de lente niet mijn favoriete seizoen is. Dat is de herfst: ik nestel me graag in de diepe kleuren en warme specerijen van het najaar. Maar er is één ding waarin de lente niet te evenaren is: de geur van seringen.
(meer…)
Precies een week geleden dacht ik dat de Boekenweek begonnen was. Wat bleek? Het was niet het begin van de Boekenweek. Die begon afgelopen woensdag pas en loopt door tot en met komende zondag. Het is eigenlijk de Boekenanderhalveweek. Dat bekt echter minder lekker. Om het eens in mijn moerstaal te zeggen.
(meer…)
Het is een zonnige zaterdag. Internationale Vrouwendag. Ik ben bij mijn vriend thuis, en terwijl hij een dag weg is voor een zangproject, houd ik de hond gezelschap. In de middag ga ik naar een vrouwendag-bijeenkomst in het centrum van Wageningen; een poëtisch protest met dans en poëzie.
(meer…)
Afgelopen week las ik dat Nancy McKinstry, de bestuursvoorzitter van Wolters Kluwer, volgend jaar met pensioen gaat. Nadat ze 22 jaar de topvrouw van deze grote Nederlandse uitgeverij is geweest. Dit nieuws doet me terugdenken aan de tijd dat ik in 2010 en 2011 voor Wolters Kluwer werkte in Deventer.
(meer…)
An unhappy childhood is a writer’s gold mine, schreef Graham Greene ooit. Dat dat blijkbaar niet alleen voor schrijvers geldt, maar ook voor sommige documentairemakers, ontdekte ik afgelopen weekend. Het was midden in de nacht en ik keek met ogen die brandden van vermoeidheid naar de laatste aflevering van 100 dagen in de jeugd- en gezinszorg. Journalist Nicolaas Veul had zich wederom 100 dagen ondergedompeld in een ingewikkelde, voor velen onzichtbare wereld. En nu dompelde ik mij dáár weer in onder.
(meer…)