Er woedt een kleine storm in literatuurland. Een kleine maand geleden verscheen bij De Arbeiderspers Zwaag, de biografie van Maria Vlaar over Joost Zwagerman (1963-2015). Die is nu precies tien jaar dood – en dat is precies waarom mensen zich roeren. Niet iedereen kan zich vinden in het beeld dat Vlaar schetst; ze vinden dat er een te negatieve versie van Zwagerman naar voren komt.
(meer…)
Schrijvers gaan dood. Het zijn net mensen. Een recent slachtoffer van de tijd is Remco Campert (1929-2022). Een schrijver die ook cursiefjes en columns schreef. Zijn columns moet ik vroeger af en toe gelezen hebben in de Volkskrant, omdat mijn ouders die hadden en ik hun krant las toen ik als student vanuit Nijmegen mijn ouders in Arnhem bezocht. De dood van Remco Campert doet me er aan denken dat ik weinig van hem gelezen heb. Zo heb ik volgens mij geen enkel gedicht en geen enkele roman van zijn hand gelezen. En dat is helemaal niet erg, want wie schrijft die blijft: de boeken liggen voor het oprapen.
(meer…)
“Doet het pijn als ik verdwijn?”, vraagt een meisje met rode vlechtjes en grote blauwe ogen aan de schrijver. Ze beweegt rustig heen en weer op een schommel die in de achtertuin van haar ouders staat. Haar rechterpols en het grootste deel van haar rechterhand zitten in het gips. Er staan namen op die net niet leesbaar zijn. De man aan wie ze haar vraag stelt, zit in een met leer beklede stoel aan een antieke mahoniehouten tafel, die midden in de tuin in de lentezon staat. Hij drukt zijn bril met ronde glazen aan op zijn neus en kijkt op van het papier waarop hij aan het schrijven was met een kroontjespen. “Waarom denk je dat je verdwijnt Lotte?”
(meer…)