Seringen

We zijn weer voorbij het lentepunt – de equinox waarmee de lente officieel begint. Voor mij begint het voorjaar meestal al eerder dan 21 maart, wanneer de eerste niesbuien beginnen. Waar ik precies allergisch voor ben, weet ik niet, maar een vroegbloeiend iets is mij vijandig gezind. Dat ik zomaar ongecontroleerd in niesen kan uitbarsten, en ik steevast de verkeerde outfit aan lijk te trekken – zwetend als een dik ingepakt Michelinmannetje, of bibberend in een te dun bloesje – maakt dat de lente niet mijn favoriete seizoen is. Dat is de herfst: ik nestel me graag in de diepe kleuren en warme specerijen van het najaar. Maar er is één ding waarin de lente niet te evenaren is: de geur van seringen.

(meer…)
Lentemomenten. Witte kangoeroe.

Lentemomenten

Begin maart beleefde ik mijn eerste lentemomenten van dit jaar. Die vonden plaats rondom het LIMOS-terrein in Nijmegen. Daar bevindt zich onder andere de Prins Hendrikkazerne. Tegenwoordig is het een asielzoekerscentrum, maar het begon zijn bestaan als opleidingscentrum van de zogenaamde Koloniale Reserve. Hier werden reservetroepen voor het Oost-Indische leger, later bekend als het Koninklijk Nederlands Indisch Leger (KNIL), geworven en getraind. Ik werd hier vanwege mijn historische kennis over dit onderwerp geïnterviewd door Omroep Gelderland, in het kader van een documentaire over sporen van Nederlands-Indische geschiedenis in Gelderland.

(meer…)
Er zit een luchtje aan de lente

Er zit een luchtje aan de lente

Het is weer april. Die doet wat hij wil. Met kauwen die in groepen als jeugdbendes hun territorium afbakenen (ik zag er een die een duif ervan langs gaf) en paaseieren die worden verstopt. En dit jaar is er een nieuw fenomeen: het NK tegelwippen dat op 30 maart van start ging. Kinky. Alle tekenen van de lente zijn er. Het seizoen waarin alles weer groen wordt en gaat groeien, het langer licht is, zaden ontkiemen en verliefdheid in de lucht hangt. Er zit echter ook een ander luchtje aan de lente: een poepluchtje.

(meer…)