Er is ontzettend veel wat ik zou willen schrijven over de uitslag van de Tweede Kamerverkiezingen en wat daarna allemaal gebeurde. Hoe anders ik het had gehoopt, hoe minder erg ik het had verwacht. De winst van (extreem) rechts en het verlies van links liet een behoorlijke kater bij mij achter. Het feit dat onze Teflon-premier wéér mag blijven zitten, is helemaal volgens het boekje. In crisistijd stemmen mensen conservatief, in een wanhopige poging iets te houden zoals het was. Ook als dat rampzalig was.

Naast de vraag of het überhaupt wenselijk is om dezelfde premier langer dan twee termijnen te laten regeren blijf ik me verbazen over alle ellende waar deze man en zijn partij mee wegkomt. Ik kan er een heel lijstje van maken, maar dat deden anderen al voor me. Lees het gerust nog even na. Dan weet je wat je de komende vier jaar ongeveer te wachten staat.

In deze tijd van onrust, een doorslepende pandemie, polarisering en enge types aan de macht zijn er gelukkig nog een paar lichtpuntjes te vinden. Zo steeg het aantal vrouwen in de Tweede kamer van 35% naar 39%; er zijn een paar extra mensen met een migratie-achtergrond (22 in totaal nu); en betreden de allereerste transgender persoon, vrouw met hoofddoek en zwarte vrouwelijke lijsttrekker de Tweede Kamer. Hoe hard sommige partijen ze ook proberen tegen te houden, de deelname van deze diversiteit aan mensen in het landbestuur is niet te stoppen en biedt sprankjes hoop op nieuwe geluiden en nieuwe deskundigheid in het land der blauwe pakken.

Ondanks en ook juist omdát de uitslag mij tegenviel en de racistische en seksistische troep die Sylvana Simons over zich heen krijgt, is die ene zetel voor BIJ1 een belangrijke. Historisch, durf ik zelfs te zeggen. Niet alleen voor mensen van kleur, maar ook voor mij en duizenden anderen die durven dromen van gelijkwaardigheid en systeemverandering. Komende woensdag is het moment dat Sylvana Simons en de andere Kamerleden officieel plaatsnemen in de Tweede Kamer.

Zelf neem ik deze dagen ook officieel plaats in een nieuwe kamer. Hoewel, kamer, het betreft eigenlijk een heel huis! Al meer dan 5 jaar lang is het al mijn tweede huis en nu wordt het dan officieel: ik ga samenwonen met mijn vriend. Hoewel minder historisch zal ook dit een stap zijn die veel invloed gaat hebben. Op de minisamenleving van mij, mijn vriend, en de hond natuurlijk. Lange tijd had ik niet gedacht dat ik het aan zou durven: een huis delen met mijn partner. Niet omdat ik mijn partner niet leuk vind, maar meer omdat ik zo gesteld ben op tijd en ruimte voor mezelf. Wat blijkt? Het één sluit het ander niet uit!

Zo besloot ik ergens in het afgelopen jaar dat ik klaar was met het LAT’en. De charme was wel een beetje vervaagd na het wekelijks op en neer fietsen, de helft van mijn spullen in het ene en de andere helft in het andere huis, steeds weer plannen wie hoe wanneer waar. Gelukkig vond vriendlief het ook een goed idee, en Bella ook. Dus nu zit ik tussen de dozen, tassen en stapels vol boeken, boeken, boeken, nog wat andere dingen en nog meer boeken, boeken en boeken in wat straks mijn kantoor wordt. Ook de keuken en woonkamer zijn inmiddels een grote chaos van spullen die hun plek nog moeten vinden.

Ik heb geen idee hoe de komende vier jaar er binnenshuis uit gaan zien, maar ik ben optimistisch. Eerdere overtuigingen heb ik moeten herzien. Dingen veranderen. En dat is oké. Het kan beter. Het wordt beter. Wie weet geldt dat ook voor de Tweede Kamer.


0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.