Weet je waar ik echt een hekel aan heb? Van die mailtjes, of erger nog: brieven, waarin alleen staat dat er op één of andere website een bericht voor me klaarstaat. Meestal is het iets van een overheidsinstelling, of de belastingdienst, maar het kan tegenwoordig ook een factuur van de fysiotherapeut zijn, of een afspraak met de bedrijfsarts.
(meer…)
De vlinder heeft het moeilijk, lees ik in het nieuws. In de afgelopen 30 jaar zijn de aantallen in Nederland gehalveerd. Door bebouwing, industrie, stikstof, overbemesting en pesticiden, oftewel wij weer, de mens. De domme mens. Ik probeer het nieuws te vermijden, want ik moet ontspannen.
(meer…)
Auteur Dimitri Verhulst vertelt in de Trouw van afgelopen zaterdag dat hij graag zijn omgeving observeert en zo tot zijn verhalen en karakters komt. “Ik loop als een spons door het leven. Als ik thuiskom, wring ik die spons uit boven het papier.” Ik denk dat veel kunstenaars dat herkennen: de werkelijkheid is vaak inspirerend genoeg om – samen met een beetje fantasie – een spannend of pakkend verhaal te maken in welke vorm dan ook.
(meer…)
Waarover moet ik schrijven nu de wereld in brand staat? Het verbeelden van een ideale samenleving lijkt moeilijker dan ooit. Ik wind er geen doekjes om, ik vind het een enge boel worden hier in Nederland. Met het ‘hoofdlijnenakkoord’ van PVV, BBB, VVD en NSC gaat niemand erop vooruit. De natuur niet, de dieren niet, arme mensen niet, zieke mensen niet, gediscrimineerde mensen niet, mensenrechten niet, de culturele sector niet, het onderwijs niet, de journalistiek niet. Ik niet, en jij waarschijnlijk ook niet. En de kandidaat-premier (hallo meneer Schoof, leest u mee?) wekt bij mij ook geen vertrouwen.
(meer…)
In mijn vorige Schuinschrijfsel begon ik met het verwoorden van mijn ideale samenleving. Even dagdromen, om te ontsnappen aan de werkelijkheid en hoop te houden. Zonder mitsen, maren en ‘ja-maar-hoe-dan-s’. Want die ideale samenleving kan er pas komen als er genoeg mensen van durven te dromen.
(meer…)Oké, wij Nederlanders schijnen niet zo goed te zijn in groot dromen. ‘Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg’, staat nog net niet in onze driekleur geborduurd. En vooral de linkse lieverds wordt vaak verweten dat we geen concreet toekomstbeeld schetsen. Dat er vooral heel veel ‘niet mag’ en ‘minder’ moet om ‘de wereld te redden’.
(meer…)
Vorige week gingen mijn vriend en ik een weekendje naar Rotterdam. Ik was er ooit een keer eerder geweest, voor een bezoekje aan het Boijmans van Beuningenmuseum en een rondleiding door de stad. In die tijd vond ik het maar een nare stad. De stadsgids was grof gebekt, het was grijs en regenachtig weer, de kubuswoningen waren apart, maar echt mooi kon ik de Rotterdamse highlights niet noemen.
(meer…)
Het jaar begint alweer goed. ‘Ik houd even afstand, want ik ben weer verkouden, maar de beste wensen hè!’ Nee, het is geen Covid. Dat heb ik afgelopen jaar al 2 keer gehad. De thuistest was dit keer negatief. En een korte buikgriep had ik ook al achter de rug. Dit is weer een ander verkoudheidsvirus. Met een droge kriebelhoest.
(meer…)
Het schijnt dat mensen op conservatieve partijen stemmen omdat deze partijen de burger een beeld voorhouden dat herkenbaar is. Het moet weer worden zoals het vroeger was. Duidelijke gender-rolverdelingen, iedereen dezelfde huidskleur en religie, van vrijen komen kindjes en als je de grens over wil moet je je paspoort laten zien.
(meer…)
In een tijdschrift zie ik een foto van een bergwand. Er hangt een soort tentje aan, waar een man in slaapt. Onder het tentje een kilometersdiepe afgrond. De enige manier waarop deze persoon waarschijnlijk zijn tent uit kan stappen, is door te klimmen. De wand is steil. Er zullen metalen pinnen, karabijnhaken en touwen aan te pas moeten komen.
(meer…)