Tekenen of schilderen kan ik niet. Daarom schilder ik met woorden. Ik ben een woordenschilder. Daarbij koester ik alle voordelen van het schilderen in woorden en put ik inspiratie uit het vintage tv-programma van Bob Ross: The Joy of Painting.
Deze Amerikaanse tv-schilder (1942-1995) stond bekend om zijn landschappen. Hij maakte groene en blauwe contouren zodat duidelijk was waar de lucht begon, het water reflecteerde en het land eindigde. Dan voegde hij spelenderwijs elementen toe. Van een “happy tree” hier tot een “little friend” daar.
Zijn tv-programma was de ultieme zenervaring. Ross’ hypnotiserende stem bracht me tot rust na een avondje stappen. In mijn studententijd was hij al overleden. De bebaarde rust zelve domineert in mijn herinnering echter de nachtelijke televisie in eindeloze herhalingen. Met zijn pluizenbol van haar, zachte kwaststreken op het doek en fluisterende stem voerde hij me dikwijls naar dromenland.
De schildergeluiden, de stem van Bob Ross en het schilderij dat ontstond, bestonden in minstens twee dimensies: beeld en geluid. Als het instituut in Hilversum. Een woordenschilder kan daar nog meer lagen aan toevoegen. Behalve beeld en geluid, behoren ook smaak, reuk en tast tot de mogelijkheden.
De aanstormende trein klinkt als het gejuich van een voetbalstadion in de verte. De brug waar ik op sta trilt terwijl ik een Bonbon Napoleon kapot bijt. Als de scherfjes van het snoepje in mijn tong snijden proef ik een mengeling van zoet bloed en citroenzuur. Het doet me denken aan die keer dat ik een glaasje limoncello dronk voor het slapengaan en ik The Joy of Painting keek. Aan mij kleefde de sigarettenrook van de kroeg. Misschien kan ik toch wel schilderen, dacht ik toen. De tijd zal het leren.
0 reacties