Ik sta bij de kassa van een supermarkt waar je volgens de reclame hallo tegen moet zeggen. Vóór mij in de rij is een oude mevrouw aan het afrekenen. Ze heeft keurig precies het bedrag in contant geld meegebracht waarmee ze haar boodschappen wil betalen. Geen probleem toch?
Helaas blijkt dit wel een probleem te zijn. Uit veiligheidsoverwegingen hangen er geen ouderwetse kassalades boven de schoot van de kassamedewerkers meer. (Er ís wel een medewerker, wat ik als een pluspunt zie). Het is nog steeds mogelijk om te betalen met contant geld, maar dat moet door een gleuf zodat het in een afgesloten reservoir valt. Daar kan de kassière verder niet bij. Dat had het volgende tafereel tot gevolg.
De mevrouw voor mij in de rij doet haar geld in de hongerige gleuf bij de kassa. Het apparaat eet gulzig de biljetten op. Dan volgt het kleingeld. De ondankbare geldeter sputtert tegen en hoest een paar van de munten weer terug. Ze klingelen op de vloer bij de kassa. Met enige moeite, maar toch soepel voor iemand van haar leeftijd, pikt de vrouw het geld op en probeert het nog een keer. Met hetzelfde resultaat. “Wat doe ik verkeerd?”, vraagt ze vertwijfeld. Het kassameisje weet ook niet goed wat ze ermee aan moet en verzucht dat het geld goed gescand moet worden.
Opnieuw gaan de munten één voor één de gleuf in en weer spuugt het apparaat ze uit. Kassa says no. Deze keer help ik de vrouw met het oprapen van de munten. Ik heb geen haast, maar het is natuurlijk een vervelende situatie. Vooral voor die mevrouw die er ook niets aan kan doen. Eindelijk dwingt het kassameisje het kieskeurige geldmonster om het kleingeld in te slikken én te scannen. Mevrouw heeft haar boodschappen betaald. Opgelucht verlaat ze de supermarkt.
Soms kun je maar beter overstappen op nieuwe methodes om te voorkomen dat je met dit soort ontmoedigende praktijken te maken krijgt, maar zoals Linda in haar vorige column schetst, levert dat dan weer digitaal gedoe op. Zelf moet ik ook altijd wennen aan nieuwe dingen en ik ben bang dat het steeds meer moeite gaat kosten om ze onder de knie te krijgen.
Zo kocht ik pas een nieuwe baardtrimmer omdat het snoer aan de stekker van mijn oude apparaat zodanig versleten was dat de rode aderen onder het zwarte plastic zichtbaar werden. Aangezien ik liever niet per ongeluk geëlektrocuteerd word, werd het tijd voor een nieuw model. Draadloos deze keer. Dat wil zeggen: via een stekker met snoer op te laden en daarna te gebruiken zonder dat het ding aan het stopcontact zit. Dan slijt een snoer minder hard.
De vers opgelade trimmer ligt lekker in mijn hand, maar welke van de twee bijgeleverde opzetkoppen zal ik gebruiken? De een is voor een korte baard en de ander voor meer gewas op de kin. Aangezien ik al jaren wat meer baard in stand houd, kies ik de tweede optie. Het valt me wat tegen, omdat deze kop zo royaal staat ingesteld dat het apparaat mijn baardharen nauwelijks trimt. Daarom besluit ik om toch de andere kop te proberen. Dat gaat iets té goed: ineens neemt de trimmer een hap uit mijn baard waardoor de huid eronder tevoorschijn komt. Omdat dat geen gezicht is, moet ik de rest van mijn baard ook reduceren tot stoppels op mijn kin. Ik heb spontaan een nieuwe look.
Heb ik een miskoop gedaan? Die trimmer moet ik toch preciezer kunnen instellen? Ik lees nogmaals de beknopte handleiding die erbij zit en dan valt me pas op dat ik iets op het handvat van de trimmer heen en weer zou moeten kunnen bewegen om marges in te stellen. Ik probeer het uit en cijfertjes die aangeven tot hoeveel millimeter de baard getrimd zal worden lichten op. Het kan dus wel. Al laat ik voorlopig mijn baard groeien. In de futiele hoop dat ik er wijzer van word.
0 reacties