Het was de avond voordat de avondklok in ging. Ik was bij een vriend op bezoek die in het centrum van Nijmegen woont. Niet omdat het moest, maar omdat het kon. Vanuit zijn appartement kijk je tegen de Sint Steven aan: de meest kenmerkende kerktoren van Nijmegen. Kort voor 21.00 uur werden zoals elke avond de kerkklokken geluid. In mijn verbeelding zag ik een monnik in een pij hulpeloos aan een touw bengelen nadat hij er een te harde ruk aan had gegeven. In werkelijkheid is die monnik natuurlijk al lang geautomatiseerd. Vooruitgang heet dat. Het slaan van de klokken verwijst echter naar het moment waarop vroeger de stadspoorten gesloten werden, om 21.00 uur. Vanaf dat moment mocht niemand meer de stad in of uit.

De avondklok gaat ook iedere avond om 21.00 uur in. Het luiden van de Nijmeegse kerkklokken luidt nu dus behalve het sluiten van de stadspoorten uit het verleden ook een verbod om je zomaar op straat te begeven in. En tijdens de sociale onrust met relschoppers die ontstond in de dagen na het ingaan van de avondklok, kwam ook de oude betekenis van het sluiten van de stadspoorten even terug. Uit voorzorg tegen vernielingen werden in Nijmegen niet alleen winkeletalages dichtgetimmerd door de eigenaren, maar sloten gemeentelijke handhavers ook de belangrijkste wegen naar het centrum af met hekwerken en controleposten. Tijdelijke stadspoorten dus. Op dat moment met succes.

Terwijl ik dit schrijf wordt Nijmegen opnieuw een belegerde stad. Deze keer staat moeder natuur voor de poorten te rellen. Of nou ja, moeder natuur klotst over (delen van) de Waalkade heen zodat kunstwerk ‘De Waterwolf’ natte poten krijgt. Gelukkig krijgt de wolf hulp van zijn eveneens in brons gegoten maatje de kikvorsman. Vanwege het wassende water heeft Rijkswaterstaat de sluisdeuren gesloten die de Benedenstad beschermen. Zelfs een moderne Maarten Schenk komt de stad niet zomaar in.

Moeder natuur heeft echter nog meer noten op haar zang. In afwachting van de naderende sneeuwjacht en code rood zie ik vogels in paniek hamsteren voordat de winter komt. De wind slingert ze heen en weer als klapperende was aan de lijn. Supermarkten worden weer leeggekocht. Net als in maart 2020 is dat niet nodig. Ik bereid me ook vast voor op de winter in mijn belegerde stad. Mijn was is binnen, de kachel is aan en ik ga met mijn eigen koek en zopie voor de buis zitten. Lekker een goede serie kijken. Streaming of ouderwets op een schijfje. Als de sneeuw straks om mijn woning waait en de wereld bedekt is onder een witte deken geniet ik van de avondklok.


0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.