Vorige week zaterdag vond onze heilige initiatie in Wageningen plaats. Tenminste, ik denk dat het bijwonen van een compostfeest toch wel het Wageningenste is wat een mens mee kan maken. We omarmen het geitenwollensokkenimago van de stad volledig en dompelen ons onder in compost en groene buurtinitiatieven, en ontmoeten daarbij meteen onze nieuwe burgemeester.
(meer…)
Verhuizen schijnt op 3 te staan in de top 3 van meest stressvolle gebeurtenissen in een mensenleven; na het verliezen van een dierbare en een echtscheiding. Nu kan ik me nog wel stressvollere situaties inbeelden, maar dat telt blijkbaar even niet mee. Trouwens, ik denk ook dat het nogal wat verschilt hoe zo’n verhuizing dan verloopt, want er kán natuurlijk van alles misgaan, maar het hoeft niet.
(meer…)
“Weinig spullen,” had de verhuizer gezegd. “Voor zo’n groot huis.” Hij kwam een paar weken geleden bekijken hoeveel werk het bedrijf zou hebben aan het verhuizen van onze inboedel. Omdat we voor de verkoop en bezichtigingen al ontzettend hebben opgeruimd en geselecteerd, is er niet veel over van wat er jarenlang opgeslagen stond in het jarendertighuis van mijn vriend. Een aantal meubels nemen we ook niet mee, want die worden vervangen in het nieuwe huis. Dat scheelt.
(meer…)
Ik houd van Nijmegen, maar het is tijd om Havana aan de Waal te verlaten. Het is de stad waar ik ruim 10 jaar geleden ging studeren en wonen. Mijn eerste stappen onder moeders vleugel vandaan. Na mijn eerste studentenjaar, waarin ik nog thuis-thuis woonde, in Arnhem-Zuid, besloot ik dat het tijd was op eigen benen te staan. Ik vond vrij snel (soms heb je mazzel) een studentenkamer in een huisje dichtbij het centrum van Nijmegen. Daar woonde ik vier jaar totdat de muren op me af kwamen en ik er weg wilde.
(meer…)