Vorige week zaterdag vond onze heilige initiatie in Wageningen plaats. Tenminste, ik denk dat het bijwonen van een compostfeest toch wel het Wageningenste is wat een mens mee kan maken. We omarmen het geitenwollensokkenimago van de stad volledig en dompelen ons onder in compost en groene buurtinitiatieven, en ontmoeten daarbij meteen onze nieuwe burgemeester.

Sommigen van jullie zullen nu denken: wat de fuck is een compostfeest en hoe kan ik er de volgende keer ook bij zijn? Vrees niet, ik kan het uitleggen. Of nou ja, ik ga het proberen. De wijk waarin we wonen is nog niet zo oud – het huis waarin wij wonen is in 2018 opgeleverd en de eerdere huizen staan er ook nog geen 10 jaar. Zelf vind ik het een erg groene wijk, maar er waren een paar bewoners die vonden dat het beter kon. Er is dus een clubje opgericht voor mensen met groene vingers of gedachten en zo zijn er een aantal initiatieven ontstaan. Eén van de groene initiatieven is een plek aan de rand van de wijk waar gecomposteerd wordt. Dat klinkt viezer dan het is.

Het composteerveldje bestaat uit vier hopen tuinafval met bordjes erbij: bruin, groen, poreus en neutraal materiaal. Wat dat precies allemaal is staat er ook bij en zal ik je besparen. Ik heb vooral geleerd dat de olijfwilg de nachtmerrie van de composteerders is. Die mag niet meer meedoen op de composthoop, waar de soorten tuinafval samenkomen om samen met de bacteriën hun ding te doen. Er is een compostmeester die verstand van zaken heeft en de andere vrijwilligers vertelt wat er moet gebeuren. Een paar keer per week moet de composthoop omgeschept worden om de zuurstof/stikstof-verhouding in orde te houden en een goede mix van soorten tuinafval te maken.

Een jaar na de start van dit initiatief was het dan zover: de eerste compost kon worden uitgedeeld aan buurtbewoners. De burgemeester werd ook uitgenodigd en er zou taart zijn, lazen we op het bordje bij het veld waar we elke dag langs lopen. Daar moesten wij natuurlijk bij zijn. Een mooi moment om wat buurtbewoners te leren kennen, iets te leren over compost (dat is toch iets voor in de tuin?), gratis taart te eten en een emmertje van het zwarte goud mee te nemen voor een stuk in onze tuin waar we nog mee aan de slag gaan.

Op de bewuste zaterdagochtend kwamen we dus aanlopen met een emmer. Er zaten al een aantal mensen die vrijwilligers bleken te zijn, met koffie en taart op de belangstelling te wachten. We ontmoetten een aantal wijk- en zelfs straatgenoten en hoorden het verhaal van dit Wageningse buurtinitiatief. De burgemeester had speciaal hiervoor zijn rubberlaarzen aangetrokken en kwam op de fiets (zoals een echte VVD’er betaamt). Iemand moest hem wel even aanwijzen voor ons, want we hadden hem niet herkend zonder ambtsketting en met zijn amper 36 jaar. Tot hij begon te spreken natuurlijk. Hij sprak lovend over het groene en ook vooral sociale aspect waarmee bewoners in deze nieuwe wijk een echt Wageningse sfeer creëerden.

Het hoogtepunt van het compostfeest was de zelfgemaakte draaiende zeeftrommel, die de wat grove compost moest zeven, aangedreven door een accuboormachine. Helaas was de accu niet helemaal goed opgeladen, en bleek er eigenlijk ook nog niet erg veel compost klaar te zijn voor gebruik. Het mocht de pret van het ritueel niet drukken. De burgemeester schepte een paar scheppen vergaan tuinafval in het ronddraaiende zeefbouwsel, wat al draaiend de boel een minuut lang zeefde voordat hij ermee ophield. Hij kreeg een emmertje compost aangereikt (emmertje wel weer terugbrengen a.u.b.) en wij konden aan de taart met koffie. Na kennisgemaakt te hebben met nog een mede-nieuwe-bewoner en haar hondje schepten ook wij ons emmertje vol net-op-tijd-gelukte compost en keerden tevreden naar huis. Binnenkort is onze tuin een paradijs vol bloemetjes, bijtjes en andere beestjes, zoals het heurt in een echte Wageningse tuin.


0 reacties

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.