koor

Terwijl ik op de crossfittrainer in de fitnessruimte beweeg zonder vooruit te komen, kijk ik naar buiten door grote ramen. Buiten staat een jonge blonde vrouw zich uit te sloven. Ze tilt herhaaldelijk een zware bal boven haar hoofd die ze vervolgens op de grond smakt alsof het cement het hoofd is van haar ex-vriend die haar bedroog met haar beste vriendin. Ik stel me voor dat ze, terwijl ze de bal heft en in het denkbeeldige gezicht van haar voormalige vriend staart, in gedachten roept “Dood moet je! Doood! Dood nu!”, net als José die ruzie maakt met haar man Oboema, een typetje van Michiel Romeyn.