Amsterdam

Amsterdam

In de trage dagen van eind december voel ik altijd een verlangen naar Amsterdam opwellen. Dan wil ik langs de grachten wandelen, me terugtrekken in mijn lange wollen jas en vervolgens in een kroegje in de Jordaan, en dan ’s avonds kijken naar de lichtjes. Vertragen in een stad die nooit stilstaat, mijmeren op een plek waar vooral veel gedáán wordt. Als ik er zou wonen, zou ik een van de enkelingen zijn die houden van verlaten straten en er ’s nachts eindeloos rondzwerven. In de illusie dat ik ’s nachts, als het dagelijkse leven is stilgevallen, misschien nog wat Amsterdammers zou kunnen tegenkomen die de stad en mij zoveel hebben gegeven.

(meer…)
Door Carlijn Brouwer, geleden
theater carré waar Herman van Veen optrad

We mogen weer

Ik zit naast Rob op het hoge balkon, recht tegenover het klassiek vormgegeven podium van theater Carré. De zaal onder ons en het publiek om ons heen gonst. We hoeven geen afstand te houden, want bij de toegang hebben we een negatief testresultaat of vaccinatiebewijs laten zien. Een beetje onwennig is het nog wel. Het is lang geleden dat ik zij-aan-zij met een vreemde zat. De man aan mijn rechterkant heeft een design van mini-avocado’s op zijn overhemd. Er hangt een vrolijke, verwachtingsvolle sfeer in de zaal. Veel grijs haar, dat wel. Rob wijst me erop. Ik ben zoals vaak in deze setting één van de jonkies. Veel van de mannen lijken op die ene waar we voor komen: Herman van Veen.

(meer…)
Door Linda Schlief, geleden