Afgelopen week stond in het teken van herdenken en vieren. Verdriet en blijdschap volgden elkaar op, zoals dat gaat in het leven. Net als heel Nederland stond ik op 4 mei stil bij de oorlogsslachtoffers en op 5 mei bij de bevrijding van ons land. Op 7 mei vierde ik mijn 29e verjaardag, met op dezelfde dag dit jaar een begrafenis. Oma overleed vorige week, ongeveer 2 maanden na opa, behoorlijk onverwacht maar zonder lijdensweg.

Oma praatte niet veel over de oorlog. Ze praatte sowieso niet zo veel over wat ze meegemaakt of gepresteerd had. Goede dingen doen, elkaar helpen en voor elkaar klaarstaan was normaal. Daar werden geen woorden aan vuil gemaakt. Zo was mijn opa ook. Wellicht is dat de Achterhoekse nuchterheid, of is het ‘niet praten’ een erfenis uit die oorlog. Zo dicht bij de grens van Duitsland moest er ongetwijfeld in alle talen gezwegen worden. Eén van de weinige verhalen die ik van een oom hoorde was dat over mijn overgrootvader, de vader van mijn opa. Hij moest op een dag met paard en wagen met de Duitsers mee om hen te helpen. Het gezin zat dagenlang in angst of hij nog terug kwam. Wat er precies gebeurd was weet ik niet, maar hij kwam terug.

Goed en fout is – zelfs in oorlogstijd – niet zo zwart-wit. Ik hoorde afgelopen week verhalen over Duitse soldaten die snikkend aan een Nederlandse keukentafel zaten omdat ze niet meer verder wilden. Verzetshelden die hun vrienden niet konden redden om hun verzetsoperatie niet te verraden. Geallieerden die de Waal overstoken, niet vol goede moed, maar vol doodsangst en twijfel. Dat maakte ze niet minder heldhaftig. Die ogenschijnlijke uitersten horen bij elkaar. Bij het leven.

Ik ben me bewust van mijn enorme privileges in deze tijd waarin het soms voelt alsof we minder vrij zijn. Met schoon water, hygiënische mondkapjes, ontsmettende gel in elke deuropening, een dak boven ons hoofd, goede ziekenhuizen en boodschappen op bestelling. Vrijheid betekent voor mij niet “te kunnen doen wat je maar wil, wanneer je maar wil”, maar te zijn wie je bent en je eigen keuzes te kunnen maken om jezelf te ontwikkelen en gelukkig te zijn. Helaas geldt dat nog niet voor iedereen in de wereld en ook niet in Nederland. Om nog maar te zwijgen van oorlogen, martelingen en genocides die momenteel nog gewoon plaatsvinden elders op de wereld. Daar dacht ik dus aan, op 4 maar ook op 5 mei.

Op 7 mei dacht ik aan mijn vader en zijn broers, die binnen 2 maanden allebei hun ouders verloren. Aan het feit dat ik binnen een half jaar drie van mijn grootouders verloor. Dat ik ze zo weinig heb gevraagd. Dat er zo veel verhalen onverteld zijn gebleven. Maar vooral dacht ik aan oma, hoe sterk, zorgzaam en sociaal ze was. Hoe ze kon gniffelen om mijn opa’s grapjes. Dat ze altijd wat lekkers voor ons klaar had staan. Dat ze samen met opa een liefdevol gezin en veilige haven vormde voor hun 5 zonen. Dat ze zo hield van goed eten, wandelen met de honden en dansen. En dat ze nu weer samen met opa is.

’s Avonds at ik met mijn lief een heerlijke maaltijd met lekkere wijn. Ik werd verwend met lieve cadeaus en verjaardagswensen van familie en vrienden. En we sloten deze dag vol emoties af door samen met Bella in ons ondergoed door de huiskamer te dansen. Wat een vrijheid.


1 reactie

Iris · 10 mei 2021 op 17:10

Ja! ❤️ Vrijheid is altijd relatief. We zullen nooit helemáál vrij zijn, want we willen toch een samenleving waarin we ook rekening houden met anderen. Maar wat een enorme vrijheden hebben we op dit moment in vergelijking met vele anderen en andere tijdperken! Ik ga ook lekker in mijn onderbroek dansen! 😆

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.