Om te vieren dat Schuinschrijvers twee jaar bestaat en dat dit onze honderdste column is, liet ik mij bij het schrijven van deze column inspireren door een van de eerste columns van Tim, genaamd ‘Eigenwijs: Wim‘. Lees deze gerust nog eens door voor je mijn reactie erop leest. Volgende week doet hij hetzelfde met een column van mij!
Eigenwijs: Linda
Ik ken het park waar Tim over schreef, waar studenten in de zomer een boek liggen te lezen en waar die wat oudere man vaak staat te jongleren. Ik liep er laatst nog langs: hij was er weer, en het lukt hem nog steeds niet. Ook niet met een trui aan. Zijn doorzettingsvermogen is bewonderingswaardig, maar ik vraag me af of hij niet gewoon een andere hobby moet zoeken. Er is vast wel iets waar hij beter in is.
In dit park zijn honden niet toegestaan. Om je hond uit te laten moet je naar de overkant van de straat, waar een hondenuitlaatveldje is, met zo’n hek eromheen. Het ziet er zo triest uit dat zelfs Bella haar neus ervoor ophaalt. Deze stadse buurt is niks voor haar. Ik vraag me af waar Wim is gebleven. Tim zag hem op die bewuste zomerse dag over de stoep racen, alsof hij wilde ontsnappen aan zijn vrouw. De studenten van het dispuut waren er getuige van. Zij zullen inmiddels wel afgestudeerd zijn, of geen herinnering meer hebben aan deze schijnbaar nietszeggende gebeurtenis. We kunnen dus alleen maar raden naar zijn beweegredenen en plan.
“Wim, wat ben je toch eigenwijs”, riep zijn vrouw hem na. Tja, daar hebben meer oude mensen last van. Ze gaan niet naar de dokter, nemen hun pillen niet, gaan toch zelf boodschappen doen ten tijde van een pandemie of gaan staan jongleren in het park. Sommigen komen zelfs in opstand en beginnen een clubje, à la Hendrik Groens OMaNiDo (Oud Maar Niet Dood) om aan de saaie bingo-avonden en slappe soepdiners in het tehuis te ontkomen. Ze schrijven brieven naar de gemeente als ze iets voor elkaar willen krijgen of dragen hun pet achterstevoren, gewoon omdat het kan.
Noem het onverstandig of koppig, maar ik kan die eigenwijsheid wel waarderen. Zeker bij oudere mensen. Als ik eenmaal de 80 gepasseerd ben hoop ik ook een “fuck it” houding te hebben. Met zo’n leeftijd passen andere mensen zich maar aan jou aan: als bejaarde heb je genoeg meegemaakt en ongemakken te tolereren. Lekker rustig met je rollator boodschapjes doen, met een file gehaaste dertigers achter je. Lekker schelden op de televisie, waar je tegen de tijd dat ik bejaard ben waarschijnlijk een studie kunstmatige intelligentie voor moet hebben afgerond. Ik snap het gedoe met al die afstandsbedieningen nu al niet meer. De muziek keihard zetten omdat je geen zin hebt om gehoorapparaten in te doen. Heerlijk toch? Je kunt je niet een heel leven lang inhouden. Ik snap die Wim wel. Waarschijnlijk kwamen de muren op hem af. Begon zijn vrouw voor de honderdste keer over die wandelstok. Of had hij gewoon zin in een frisse neus, terwijl zijn vrouw wilde rummikuppen.
Ik denk dat je eerder geneigd bent om op oudere leeftijd uit de band te springen als je je in de rest van je leven te veel hebt aangepast. Als je altijd maar doet wat iedereen van je verwacht, je mening voor je houdt of probeert niet te veel op te vallen, bouwt zich een mentale druk op die op een gegeven moment voor een ontploffing zorgt. Je hebt een uitlaatklep nodig. Een gebied in je leven waar je je écht vrij voelt. Op het podium, in de slaapkamer, in de dansstudio, in de keuken, in het park… En waarom zou je kiezen? Lekker eigenwijs zijn is niet alleen voor jezelf goed, maar ook voor iedereen om je heen. Normaal is ook maar het gemiddelde van alle afwijkingen. Het motto “doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg” mag van mij officieel verboden worden. Hoe meer mafkezen, hoe minder mensen het gevoel hebben niet te voldoen. Neem een voorbeeld aan Wim! Maar fiets alsjeblieft niet op de stoep, neem gewoon het fietspad.
0 reacties