Gastcolumn door Rob Verkerke
Ooit iets van Hans Dorrestein over honden gelezen? Dán wil je geen hond meer. Honden zijn voor hem de domste diersoort en de mens die daarvoor kiest, hoort daar ook bij. Wat heb je aan zo’n willoos volgzaam beest dat blind luistert naar zijn baasje? Nu valt die beste Hans niet onder de positiefste mensen uit Nederland en kunnen we zijn extreme kijk op de hond gelukkig met een korrel zout nemen. Anders zou ik mijn leven sinds begin dit jaar als definitief mislukt moeten beschouwen.
Ik kan Hans wel beter begrijpen na zeven maanden baasje te zijn van Bella. Onze labradoodle met witte vacht en bruine koeienvlekken maakt steeds dezelfde fouten in haar nog jonge leventje. Steeds weer voor elke deur in huis liggen en de deur bij opening tegen zich aan krijgen. Op poes Loekie afspringen en verbaasd zijn dat ze wegrent. Poep en blubber eten en daar diarree van krijgen. Oversteken zonder te kijken of er auto’s aankomen, en ga zo maar door.
Om de illusie in stand te houden een ultra-intelligente hond te hebben mét een baasje dat geenszins lijkt op de domme Dorrestein-versie, is er gelukkig de puppycursus van de Dierenbescherming. Om te voorkomen dat baasjes gek worden van hun hondjes en hen in de vakantie aan een boom in het Zwarte Woud achterlaten, leren zij ons hoe we een hond op een positieve manier aan de leiband kunnen houden. Wij, de baasjes van Bella ervaren dit iedere week tijdens de training waar we leren om ons ongeleide projectiel in toom te houden. Nog boeiender dan de aanpak van de hondentrainers en mijn vorderingen als baasje, is voor mij echter de bonte verzameling mensen en honden in het Heumense bos waar de trainingen plaatsvinden. Na enkele maanden is mij iets bijzonders opgevallen aan de mens en zijn hond.
Het baasje van Hummer heeft een grappig loopje, net als haar hondje als hij rondsnuffelt. En die chagrijnige vrouw met boevensnoet heeft haar hondje niet voor niets Devil genoemd. Het hondje gromt al vervaarlijk als een ander hondje in de buurt komt. Ineens verbaast het mij niet dat ik altijd een poedel heb willen hebben. En dan niet zo’n opgeschoren type, maar zo’n vrolijke krullenbol vol energie. De één vindt hem een schatje, terwijl de ander hem niet kan uitstaan. Dat onze Bella naast poedelbloed nog wat ADHD van de labrador in zich heeft, maakt de spiegel compleet. Ik zie dat ik niets meer of minder ben dan een mensenversie van haar soort.
In mijn vrienden herken ik ook de speelse, energieke en onbesuisde eigenschappen van mezelf en Bella. Om nog maar te zwijgen over mijn twee zoons. Over spiegels gesproken! Wat bijzonder dat mijn hond zo veel over mijn leven zegt.
Ik vraag me af wat voor hond Hans Dorrestein is. Hij heeft er wel een kop voor. Hans lijkt wel wat op een kruising tussen een treurige teckel en een trouwe poedel, al durft hij dat misschien nog niet toe te geven. Geeft niet Hans, bij mij heeft het ook even geduurd.
0 reacties